แต่ดูเหมือนหัวหน้าจางจะไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเธอสักเท่าไร “ทุกคนก็เหมือนกันทั้งนั้น ใครบ้างไม่มีความกดดัน? ฉันเป็นครูของพวกเธอ ก็ต้องรับผิดชอบพวกเธอ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิต จะประมาทไม่ได้ อีกอย่าง...”
จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเคร่งขรึมลงทันที “ซีอวี้อิ๋ง บอกครูมาตามตรง เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ ทำไมถึงวิ่งไปที่น่ากลัวขนาดนั้นคนเดียว แล้วพอตื่นขึ้นมายังพูดอะไรไม่รู้จักอายแบบนั้นอีก ทั้งรักแท้ ทั้งจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...”
“บอกครูมา เธอไม่ได้ทุ่มเทให้กับการเรียนอย่างเต็มที่ใช่ไหม!”
เซิ่งซินเยว่ “!!!”
แค่ฟังคำพูดเหล่านี้ เธอก็แทบอยากบีบจุดใต้จมูกตัวเองแล้ว
“อ่า...”
แววหวาดกลัวในดวงตาของซีอวี้อิ๋งยิ่งชัดขึ้น “ฉัน...ตอนนี้นึกไม่ค่อยออกค่ะ...”
สีหน้าของหัวหน้าจางเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม เธอไม่พูดอะไร เพียงจ้องซีอวี้อิ๋งนิ่ง ๆ
แต่บรรยากาศน่าขนลุกกลับค่อย ๆ แผ่ปกคลุมไปทั่ว ซีอวี้อิ๋งแทบจะมุดหัวลงไปใต้ผ้าห่มอยู่แล้ว!
“แค่ก ๆ”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยว่า “หัวหน้าจาง ฉันบอกแล้วว่าซีอวี้อิ๋งเพิ่งฟื้นขึ้นมา อาการก็ยังไม่ค่อยดี ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เธอทำอะไรไปบ้าง ตัวเธอเองอาจจะยังไม่รู้ ฉันว่าเราควรให้เวลาเธอสักหน่อย ไม่อย่างนั้นพวกคุณออกไปก่อนดีไหมคะ ฉันจะสอบถามรายละเอียดกับเธออีกที”