ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก
รูปร่างหน้าตาอันเย้ายวนของเธอ รวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเธอ ล้วนทำให้คนเชื่อได้อย่างยิ่งยามต้องรับเคราะห์แทนใครในสถานการณ์ใดก็ตาม
นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่เมื่อเผชิญอันตราย มีคนเต็มใจจับมือเธอไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วหลบซ่อนด้วยกัน
——แม้ระหว่างนั้น ลั่วอวิ๋นเจี่ยนจะกลัวจนวิ่งเร็วเกินไป ทำให้หนิงชูที่ถูกเขาจูงมืออยู่เกือบปลิวตามไปด้วยก็เถอะ
แต่ถึงอย่างนั้น หนิงชูก็ยังรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง
“อืม...”
ในใจลั่วอวิ๋นเจี่ยนเองก็รู้สึกแปลก ๆ เช่นกัน
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร บรรยากาศที่ตอนแรกชวนขนหัวลุกกลับค่อย ๆ กลายเป็นชวนให้ใจเต้นระทึก
ทั้งเพิ่งผ่านความตกใจมา แถมยังออกแรงอย่างหนัก อะดรีนาลีนก็พุ่งสูงอยู่แล้ว
แล้วยังมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ผู้ใหญ่ชายหญิงสองคนแนบชิดกันอยู่ในความมืดสนิท...
เสียงของลั่วอวิ๋นเจี่ยนยิ่งฟังยิ่งเกร็ง “ตรงนี้...ค่อนข้างแคบเลยนะ...”
เขาพยายามเอนตัวไปด้านหลังให้มากที่สุด แต่ที่ตรงนี้มีพื้นที่อยู่แค่นี้ ต่อให้เอนอีกจะถอยไปได้แค่ไหนกัน?
“...”
สิ่งนั้นชัดเจนเสียจนหนิงชูไม่รู้จะพูดอะไร
ทำได้เพียงตอบรับเสียงแห้ง ๆ ว่า “แคบจริงด้วย...”
เห็นรถกำลังจะพุ่งขึ้นทางด่วน ฉินเวยคิดว่าตัวเองควรทำอะไรสักอย่าง
เธอถอนหายใจเนิบ ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า “ความรักของคนสามคน แน่นขนัดเป็นธรรมดาอยู่แล้ว~~~”
ลั่วอวิ๋นเจี่ยนกำลังจะพยักหน้าเห็นด้วย จู่ ๆ ก็ชะงักไป “ความรักของคนสามคน...?”