ถ้ำแห่งนี้เป็นสนามของเธอโดยแท้ เธอคือผู้ปกครองที่นี่!
เมื่อเห็นเหล่าผีถูกเก็บกวาดไปเป็นระลอก ๆ ราวกับรวงข้าวที่ถูกเกี่ยว ชายชราก็แทบคลุ้มคลั่ง
วันนี้คนที่มากันนี่เป็นเทพเซียนมาจากไหนกันเนี่ย!
“พวกคุณ... อย่าเข้ามานะ!”
เขากลืนน้ำลาย ก่อนจะอดถอยหลังไปหนึ่งก้าวไม่ได้
“พอเถอะตาแก่ คุณยังสู้คนเดียวไม่ไหวเลย ตอนนี้พวกเรามีกันตั้งหลายคน ยอมมอบตัวดี ๆ เถอะ”
จงซิวหมิงบิดขี้เกียจ พลางขยับคอไปมา
เป็นอย่างที่เขาคิดไว้จริง ๆ
ผลลัพธ์ของการทำภารกิจกับเซิ่งซินเยว่ก็คือได้นอนรอชัยชนะ
“ยอมมอบตัว?”
ชายชรากัดฟันกรอด “ฝันไปเถอะ!”
“พวกคุณมากันตั้งเยอะ รุมรังแกคนแก่คนเดียว คนหนุ่มสาวสมัยนี้ยิ่งอยู่ยิ่งถอยหลังจริง ๆ แต่คิดว่าพวกคุณจะชนะจริง ๆ งั้นเหรอ?”
เขายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม “วิญญาณของเฉินซู่ คุณไม่ให้ฉันก็ไม่เป็นไร”
“ในเมื่อแผนการที่ฉันวางมาหลายปีถูกพวกคุณทำลาย วันนี้ก็อย่าหวังว่าจะมีใครหนีไปได้ อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนฉันในปรโลกให้หมด!”
เขาล้วงลูกแก้วสีดำสนิทออกมาจากอก บนผิวมีลวดลายซับซ้อนเก่าแก่ปกคลุมอยู่ราง ๆ
“นี่มัน...”
เสิ่นเวิ่นเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย “นี่เป็นของจากซากโบราณสถาน!”
ไม่ว่าจะหยิบของชิ้นไหนออกมาจากซากโบราณสถาน เมื่อนำมาไว้ในยุคนี้ก็ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าหายากทั้งนั้น
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงของที่ชายชราหยิบออกมา ซึ่งเป็นค่ายกลที่เก็บรักษาไว้ได้นาน!