“เรื่องเด็กชายชุดแดงในปาสู่ คุณคิดว่าฉันเป็นคนทำงั้นเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่เห็นได้ทันทีว่าเขาคงเข้าใจอะไรผิดไป จึงขมวดคิ้วถามย้อน
“ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใคร!”
ชายชราทำท่าเหมือนจะร้องไห้ก็ไม่เชิง “ขอร้องล่ะ ฉันก็อยากเป็นเหมือนคุณ ฉันรอวันนี้มานานเกินไปแล้ว อีกนิดเดียวก็จะสำเร็จแล้ว!”
“เอาวิญญาณของเฉินซู่มาให้ฉัน ขอแค่คุณยอมให้ฉัน ต่อไปฉันจะเป็นหมาของคุณ คุณให้ไปไหนฉันก็ไป คุณสั่งให้กัดใคร ฉันก็กัดคนนั้น!”
ชายชราที่อายุเกือบแปดสิบจ้องมองเธอตาไม่กะพริบด้วยแววตาละโมบและกระหาย ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยรอยยับ แต่ละรอยบิดเบี้ยวเป็นเส้นโค้งชวนวิปริต
เซิ่งซินเยว่รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาในใจ “คุณคิดมากไปแล้ว”
สีหน้าชายชราพลันเปลี่ยนไป “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องแย่งมาเองแล้ว!”
เขาล้วงธงผืนหนึ่งออกมาจากอกเสื้ออย่างรวดเร็ว แล้วปักลงพื้นอย่างแรง!
เมื่อเห็นการกระทำของเขา คิ้วของเซิ่งซินเยว่ก็กระตุกวูบ
เธอพลันนึกขึ้นได้ หันไปมองตามมุมต่าง ๆ ของถ้ำ และเห็นว่ามีธงแบบเดียวกันถูกปักไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้!
ที่แท้เมื่อครู่เขาทำทีว่าถูกตีจนต้องหนีไปทั่ว แต่กลับอาศัยจังหวะหลบซ่อนวางค่ายกลลับ ๆ!
เส้นที่เชื่อมธงเหล่านี้เข้าด้วยกันพอดีจะกลายเป็น...
“ค่ายกลเรียกภูตผี”
ชายชราใช้เล็บนิ้วชี้กรีดกลางหน้าผากอย่างแรง เลือดข้นสีดำคล้ำหยดหนึ่งไหลลงมาทันที ตกลงบนพื้นใต้เท้า