“นี่มัน...”
“อย่าขยับ!”
จงซิวหมิงหรี่ตาลง รีบคว้าหลอดฉีดยาสองหลอดมาไว้ในมือก่อนที่ชายคนนั้นจะพุ่งเข้ามาถึง สีหน้าเคร่งขรึม “กล้ามากนะ!”
ชายคนนั้นพุ่งคว้าได้เพียงอากาศ สีหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “คืนมา พวกคุณเป็นใครกันแน่!”
จงซิวหมิงทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเขา แล้วกระชากแขนข้างหนึ่งของอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน ก็เห็นรอยเข็มเล็ก ๆ มากมายกับรอยฟกช้ำเต็มแขน!
“ทำอะไรน่ะ ปล่อยผมนะ ปล่อยผม!”
ชายคนนั้นดิ้นรนสุดกำลัง แต่จะหลุดพ้นได้อย่างไรกัน?
กลับยิ่งทำให้รู้สึกว่าข้อมือถูกกระชากจนเจ็บแทบขาด!
“ใครอนุญาตให้พวกคุณบุกเข้ามาในห้องผม! พวกคุณเป็นใครกันแน่ เชื่อไหมว่าผมจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!?”
เซี่ยจือเหยียนเลิกคิ้ว คล้ายได้ยินเรื่องตลกที่น่าขันที่สุด
ถึงขั้นยื่นโทรศัพท์ให้เขาเอง “แจ้งตำรวจเหรอ?”
“เอาสิ แจ้งเลย จะได้มอบความดีความชอบชั้นหนึ่งให้พวกเขา เชื่อว่าพวกเขาต้องขอบคุณคุณมากแน่”
“คุณ...”
ชายคนนั้นจ้องโทรศัพท์ตรงหน้าอย่างตาค้าง
เมื่อเห็นว่าความผิดของตัวเองกำลังจะถูกเปิดโปง เขาจึงจำต้องลดเสียงลง “พวกคุณเป็นใครกันแน่ ผมก็ไม่เคยไปทำอะไรให้พวกคุณไม่พอใจนี่...”
“ของพวกนี้...ผมก็ซื้อมาเองทั้งนั้น ถึงกฎหมายจะไม่อนุญาต แต่ถ้าพวกคุณไม่พูดออกไป เรื่องนี้...ก็เหมือนไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนใช่ไหมล่ะ?”