แววตาของเซิ่งซินเยว่ไหววูบเล็กน้อย “ที่ไหน? จะส่งไปเมื่อไร? เขาบอกหรือเปล่าว่าจะไปเอาเมื่อไร?”
…
เฉินเจี้ยนกั๋วยังคงหมดสติอยู่ตอนนี้ ข้างกายจึงขาดคนดูแลไม่ได้
หม่าโต้งหย่วนกับจางเสี่ยวเยี่ยอยู่เฝ้าต่อ ส่วนคนอื่นพาตัวเพียวตัวนั้นมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เสี่ยวหวงบอก
เสี่ยวหวงเป็นพวกปากมาก ระหว่างทางถูกมัดแน่นหนาจนขยับไม่ได้ แต่ปากกลับไม่หยุดพูดเลยสักนิด “พวกคุณคงไม่ฆ่าผมหรอกใช่ไหม?”
เซิ่งซินเยว่ตอบอย่างอดทน “แล้วแต่อารมณ์ฉัน”
เสี่ยวหวงสะดุ้งโหยงอย่างเห็นได้ชัด “สิ่งที่คุณอยากรู้ ผมก็บอกไปหมดแล้ว อีกอย่าง ผมเองก็ถูกหลอกเหมือนกัน ผมน่าสงสารขนาดนี้ แถมบำเพ็ญเพียรมาตั้งหลายปี ไม่ง่ายเลย คุณจะฆ่าผมจริง ๆ เหรอ?”
เซิ่งซินเยว่เกิดนึกอยากหยอกมันขึ้นมา “ที่จริงจะไม่ฆ่าก็ได้นะ”
เสี่ยวหวงถอนหายใจอย่างโล่งอก
เซิ่งซินเยว่พูดว่า “แต่คลิปเสียงนั่น ฉันจะต้องเอาไปให้ท่านย่าหวงซื่อสี่ฟังแน่”
เสี่ยวหวงขนลุกชันขึ้นมาทันที “งั้นฆ่าผมเสียยังดีกว่า!”
เซี่ยจือเหยียนอดไม่ได้ ยื่นมือไปบีบหูของมันหนึ่งที สัมผัสขนนุ่มฟูนั้นช่างดีจริง ๆ “ขี้ขลาดขนาดนี้ ตอนพูดจาโอ้อวดกลับไม่เห็นเกรงใจใครเลยนะ”
“ผมไม่ได้ขี้ขลาดสักหน่อย”
เสี่ยวหวงเชิดคอขึ้น “ผมแค่…แค่ไม่อยากให้คนอื่นได้ยินคำพูดแย่ ๆ ที่ผมพูดลับหลัง…ที่สำคัญ ใครจะไปคิดว่าเธอจะอัดเสียงไว้ด้วย!”
นี่เป็นวิธีที่คนเขาคิดกันได้หรือไง!