ตัวเพียวหลบสายตาของเธอ “คุณ... คุณพูดอะไร ฉันฟังไม่เข้าใจ!”
“โง่จริง!”
เซิ่งซินเยว่หัวเราะเยาะ “ถ้าคนนั้นไม่ได้บอกเธอแบบนี้ เธอคงไม่กล้าทุ่มสุดตัวถึงขนาดนี้หรอก”
เธอเน้นทีละคำ “แต่เธอรู้ไหมว่าเธอก็ถูกหลอกเหมือนกัน?”
ตัวเพียวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามอย่างสงสัย “เธอ... หมายความว่ายังไง?”
“ฉันถูกหลอกเหรอ? เธอพูดแบบนี้เพื่อหลอกให้ฉันพูดความจริงใช่ไหม?”
“เห็นทีตัวเพียวแต่ละตัวจะฉลาดไม่เท่ากันจริง ๆ”
เซิ่งซินเยว่เหลือบมองมัน “ตัวที่ฉันเคยเจอก่อนหน้านี้ยังฉลาดกว่าเธอเยอะ”
เสี่ยวหวงหน้าแดงก่ำจนกลายเป็นเสี่ยวหง “เธอดูถูกใครกัน!”
เซิ่งซินเยว่พูดเรียบ ๆ “เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าแค่ใช้วิธีแบบนี้ก็หลอกวิถีสวรรค์ได้?”
“คนนั้นให้พลังวิญญาณเธอมา ทำให้เธอพอจะกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ แล้วก้าวข้ามธรณีประตูของการขอรับการสถาปนา”
“แต่ของปลอมก็คือของปลอม เธอคิดว่าตัวเองใช้วิธีนี้วางกับดักอีกฝ่ายได้ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่จัดการให้เธอมาที่นี่วางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว”
เสี่ยวหวงจอมดื้อจ้องตาเขม็ง “คิดว่าพูดแบบนี้แล้วฉันจะเชื่อเหรอ? เธอแค่ตั้งใจหลอกให้ฉันพูดเท่านั้น มนุษย์อย่างพวกเธอนี่เจ้าเล่ห์กันจริง ๆ!”
เซิ่งซินเยว่กลับพูดต่อไปตามใจตัวเอง “กฎแห่งฟ้าดินกดข่มภูตพรายอยู่มาก ถ้าเธอฝึกฝนด้วยตัวเองทีละก้าวจนมีพลังระดับนี้ก็ว่าไปอย่าง แต่ตอนนี้กลับคิดจะหาช่องโหว่แบบนี้”