ลั่วอวิ๋นเจี่ยนก้ม ๆ เงย ๆ ยื่นก้นโด่ง ค้นหารองเท้าสีแดงเจ้าปัญหาโดยไม่สนภาพลักษณ์นักแสดงชายยอดเยี่ยมสักนิด ในจังหวะนั้นเอง หลังมือที่ยันพื้นอยู่ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งนุ่มนิ่มอีกครั้ง
คราวนี้ลั่วอวิ๋นเจี่ยนไม่ได้ร้องเสียงหลงเหมือนครั้งก่อน
เขาค้างอยู่ในท่านั้น ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกเพียงมือเท้าเย็นเฉียบไปหมด ร่างกายแข็งทื่อจนขยับไม่ได้
—ถ้าเมื่อกี้ยังพออ้างได้ว่าเป็นไม้ถูพื้น
แต่ตรงที่เขาอยู่ตอนนี้ ไม่มีทางมีไม้ถูพื้นอยู่ได้เด็ดขาด!
“ฮิ ๆ”
ขณะที่ประสาทกำลังตึงเครียด จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นข้างหู
ใกล้แค่เอื้อม ใกล้เสียจนเหมือนหัวเราะอยู่ข้างหู!
เสียงหัวเราะนั้นหายไปในพริบตา สมองของลั่วอวิ๋นเจี่ยนพลันอื้ออึงขึ้นมา พอตั้งสติได้ รอบตัวก็กลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง
ราวกับเสียงหัวเราะที่ได้ยินเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอนเพราะเขาตื่นตระหนกเกินไป
ทว่าเซิ่งซินเยว่ที่อยู่ด้านนอกไม่รู้สึกถึงอะไรเข้า สีหน้ากลับเย็นชาลงฉับพลัน!
วินาทีต่อมา เธอก็ชะงักงันอยู่กับที่
…หรือเธอจะรู้สึกไปเอง?
เธอตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย
หรือเธอจะพลาดจริง ๆ?
แต่ที่ผ่านมาเธอแทบไม่เคยพลาด ต่อให้ตอนนี้พลังของเธอจะห่างไกลจากจุดสูงสุดในอดีตมากนัก ทว่าการสัมผัสถึงกลิ่นอายที่ผิดแปลกไปก็ไม่น่าจะผิดพลาดได้ง่าย ๆ …