“ในเมื่อที่นี่เป็นโรงพยาบาลจิตเวช แม่คงเข้ามาด้วยไม่ได้แน่ ๆ เพราะฉะนั้นคำว่า ‘แม่’ ที่ผู้หญิงในเสียงประกาศพูดถึง มีโอกาสสูงที่จะเป็นคำเรียกแทนใครสักคน และคนที่ชื่อ ‘หม่าอวี่ถิง’ ก็แซ่หม่าอยู่พอดี”
“อีกอย่าง ในเมื่อ ‘แม่’ เป็นคนโยนรองเท้าสีแดงเข้าไปในห้องน้ำ ก็แปลว่ารหัสล็อกนี้ต้องเกี่ยวข้องกับ ‘แม่’ แน่ ๆ ฉันเลยลองใส่วันเกิดของเธอลงไปดู ปรากฏว่าเปิดได้จริง ๆ”
คำอธิบายนี้มีเหตุมีผล ฟังขึ้นทุกประการ
แถบข้อความลอยผ่านไปเต็มหน้าจอว่า 【หา???】
【สังเกตละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ】
【แค่แป๊บเดียว เธอไม่เพียงเห็นข้อมูลแนะนำตัวของเขา แต่ยังจำวันเกิดได้ด้วยเหรอ】
【ไม่สิ ฉันนับถือที่เธอเห็นแค่แวบเดียว แต่กลับเอาข้อมูลทั้งหมดมาเชื่อมโยงกันได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ ถ้าเป็นฉันคงคิดแค่ว่า ‘แม่’ กับบอร์ดประกาศไม่เห็นจะเกี่ยวกันสักนิด!】
ถานชิงชิงไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะพูดออกมาได้ชัดเจนขนาดนี้ สีหน้าจึงแข็งค้าง “เอ่อ… พี่ซินเยว่สังเกตละเอียดกว่าจริง ๆ ค่ะ แสงก็มืดเกินไป พวกเราเลยมองไม่เห็นกัน…”
เซิ่งซินเยว่ไม่คิดจะไว้หน้าเธอแม้แต่น้อย “ถึงในห้องจะมืด แต่ก็มีแหล่งกำเนิดแสงอยู่ แล้วแสงส่วนใหญ่ยังส่องไปที่บอร์ดประกาศ เพื่อให้พวกเราสังเกตเห็นด้วยซ้ำ เป็นการบอกใบ้ที่ชัดเจนมาก แค่เธอไม่ได้มองเองเท่านั้น”
ถานชิงชิงเม้มริมฝีปากแน่น
ภาพลักษณ์อัจฉริยะของเธอ!