ในห้องน้ำติดตั้งไฟส่องพื้นสีแดงเอาไว้
ระหว่างห้องแต่ละห้องไม่ได้กั้นทึบสนิท ยังเว้นช่องว่างไว้เหมือนด้านนอก เวลาเข้าห้องน้ำทุกคนจึงยังส่งผ้าขาวม้าให้กันอย่างเป็นมิตรได้
ดังนั้นช่องว่างใต้ฉากกั้นระหว่างห้องสองห้องก็น่าจะมีแสงลอดผ่านได้
แต่ห้องนี้...
จู่ ๆ เซี่ยจือเหยียนก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เขาค่อย ๆ ย่อตัวลง
คนอื่น ๆ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ย่อตัวตาม
สายตาค่อย ๆ เลื่อนไป
จากช่องประตูห้องรองสุดท้าย มองไปยังห้องสุดท้าย—
ดวงตาดำมืดคู่หนึ่งกำลังจ้องพวกเขาเขม็ง!!!
“อ๊า!”
ถังไป๋ร้องเสียงสั้นด้วยความตกใจ ถอยหลังทีเดียวก็ทรงตัวไม่อยู่ ล้มก้นกระแทกพื้นทันที
“ตรงนั้น ตรงนั้น...”
เขากลืนน้ำลาย เสียงสั่นจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง
ในห้องสุดท้ายมีคนอยู่!!!
ลั่วอวิ๋นเจี่ยนตกใจจนลืมหายใจ มุมที่เขาอยู่พอดีกับที่สบตาคู่นั้น
ดวงตาดำสนิทคู่นั้นราวกับมีมนตร์สะกด ทั้งที่เขากลัวจนสุดขีด แต่กลับละสายตาไม่ได้เลย
เซี่ยจือเหยียนลุกขึ้นยืน แล้วเปิดประตูห้องสุดท้ายทันทีโดยไม่ลังเล
ภายในห้องแคบ ๆ มีผู้ชายนับไม่ถ้วนขดตัวกองทับกันอยู่!
พวกเขาถูกกองซ้อนกัน เส้นผมยุ่งเหยิง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว สีหน้าเจ็บปวดอย่างยิ่ง ราวกับผ่านการทรมานแสนสาหัสมา
ไม่นานทุกคนก็สังเกตเห็นจุดร่วมอันน่าขนลุกระหว่างคนเหล่านี้