คุณป้าจางเองก็ชะงักงันไปเช่นกัน
“ฉันไม่รู้...”
น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเธอโดยไม่รู้ตัว “ฉันไม่รู้จริง ๆ...”
“ถ้าคุณรู้ล่ะ?”
แววเยาะหยันปรากฏในดวงตาของเซิ่งซินเยว่ “หรือถ้าคุณรู้เรื่องนี้แล้ว คุณจะไม่วางยาเธอ และจะปฏิเสธคำขอของลูกชายผู้ใหญ่บ้านงั้นเหรอ?”
“ฉัน...”
คุณป้าจางพูดไม่ออก เธออ้าปากแล้วหุบอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร
แต่เธอรู้ว่าไม่หรอก
เธอแค่...แค่...
“คุณก็แค่มีความเห็นอกเห็นใจจอมปลอมจนล้นออกมาเท่านั้น”
เซิ่งซินเยว่พูดแทงใจดำ “เก็บความเห็นใจของคุณตอนนี้ไว้เถอะ ถ้าเถียนเฉิงเฉิงรู้เรื่องนี้อยู่ในปรโลก เธอก็คงรู้สึกสะอิดสะเอียนเท่านั้น!”
ใบหน้าของคุณป้าจางซีดเผือด
เซิ่งซินเยว่สูดหายใจลึก น้ำเสียงหนักอึ้ง “เธอดื่มน้ำที่คุณให้แล้วหมดสติไปอย่างรวดเร็ว แต่ยาของคุณวางทิ้งไว้นานมากแล้ว ฤทธิ์ยาจึงลดลงไปมาก ระหว่างนั้นเถียนเฉิงเฉิงฟื้นขึ้นมาและเห็นลูกชายผู้ใหญ่บ้าน วินาทีนั้นเธอไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว ด้วยความตื่นตระหนก เธอคว้าโคมไฟข้างเตียงฟาดจนลูกชายผู้ใหญ่บ้านบาดเจ็บ แล้ววิ่งหนีออกไปอย่างลนลาน ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เธอก็ได้พบกับจ้าวจื้อเกาและตาโสดแซ่วัว ซึ่งจงใจวนเวียนอยู่แถวนี้อีกครั้ง”
เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เซิ่งซินเยว่ไม่ต้องพูดต่อ คนที่อยู่ตรงนั้นก็เข้าใจหมดแล้ว!
“พอเห็นลูกชายผู้ใหญ่บ้านวิ่งตามออกมาจากบ้านคุณ ตาโสดแซ่วัวกับจ้าวจื้อเกาก็เข้าใจทันทีว่าพวกเขามีเป้าหมายเดียวกัน ในเมื่อเป็นอย่างนั้น แทนที่จะเล่นตุกติกกันลับหลัง ก็ร่วมมือกันเสียเลย หากรุ่งก็รุ่งด้วยกัน หากพังก็พังด้วยกัน!”