สีหน้าของหยงเหิงเปลี่ยนจากเขียวคล้ำเป็นซีด แล้วจากซีดกลับแดงก่ำ กำปั้นข้างกายบีบแน่นจนขึ้นเส้น
เขาไม่รู้ว่าเซิ่งซินเยว่กำลังเหลวไหล หรือว่าจริง ๆ มีคนเปิดเผยอะไรออกไปจริง
“ถานซินเยว่!”
ถานหมิงเจ๋อบุตรชายคนโตของตระกูลถานหน้าเบ้ด้วยความโกรธ “นี่มันงานอะไร เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง มารยาทของเธอหายไปไหน?”
เซิ่งซินเยว่ตอบ “สุนัขกินไปแล้ว อร่อยไหมล่ะ?”
“เธอ… ฉันพูดดี ๆ กับเธอนะ เธอบ้าไปแล้วรึไง!”
“ฉันก็พูดดี ๆ กับพวกคุณเหมือนกัน”
สีหน้าเซิ่งซินเยว่เริ่มมืดลง เอ่ยทีละคำว่า “ถ้าพี่ชายใหญ่อยากคุยกันเรื่องมารยาท ผ่านมาตั้งหลายสิบปีพี่น้องกัน เธอยังไม่รู้จักฉันดีพอหรือไง?”
“ตระกูลถานใหญ่ขนาดนี้ กล้องวงจรปิดอยู่ทุกหนทุกแห่ง เมื่อเรื่องเกิดขึ้น สิ่งแรกที่พวกคุณทำไม่ใช่ไปดูภาพจากกล้อง แต่กลับไม่ไต่สวนอะไรเลยเอาความผิดโยนมาที่หัวฉัน นี่มันคือมารยาทที่พวกคุณว่าหรือ?”
“ไม่ว่าพวกคุณจะเชื่อหรือไม่ ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ชุดราตรีของถานชิงชิงไม่ใช่ฉันฉีกขาด มือของเธอก็เธอลวกเอง ฉันไม่ผิด และจะไม่ขอโทษด้วย!”
ถ้อยคำหนักแน่นดังก้อง เมื่อเงยหน้ามองใบหน้าดื้อรั้นของหญิงสาว ทุกคนกลับอดเงียบไม่ได้
ชั่วครู่ต่อมา แทนจิiaoเพิ่นมารดาตระกูลถานจึงผ่อนน้ำเสียงลง “ซินเยว่ เรื่องชุดราตรีอาจเป็นเราที่คิดไม่รอบคอด เข้าใจเธอผิด แต่เรื่องที่เธอเทน้ำร้อนใส่มือชิงชิงทุกคนเห็นกับตา ไม่จริงหรอกเหรอว่าเธอจะบอกว่าทุกคนตาฝาดกันหมด หรือว่าชิงชิงเอามือไปลวกเอง?”
“มันไม่จริงหรือไงล่ะ?”
ดวงตาเซิ่งซินเยว่เย็นเยียบ “ความจริงมันเป็นยังไง ถานชิงชิง คุณเองก็รู้ดีอยู่ในใจ”
ถานชิงชิงหลบสายตาเธอ น้ำตาคลอดด้วยความอาดูร
“พอเถอะ!”
ถานเหวินเสวียนลุกเดือด “ซินเยว่ เธอจะสร้างเรื่องอีกนานแค่ไหน พ่อบอกไปแล้วว่าถ้าเธอยอมขอโทษชิงชิง เรื่องนี้พ่อกับแม่จะไม่เอาความ!”
เซิ่งซินเยว่ขยิบตาข้างเดียวอย่างหมั่นไส้ “คุณลุงเฒ่าครับ ว่างเมื่อไหร่ไปตรวจตาซะบ้างนะ น้ำตาสองหยดก็หลอกคุณจนหัวหมุน คุณก็เป็นพวกโดนท่าทีหวานเยาะกลืนกินจริง ๆ ไม่งั้นคงไม่ถูกผู้หญิงสวาทน้อยนั่นควบคุมไว้ได้สนิทเชียว”
ในฐานะจอมยุทธ์อันดับหนึ่งแห่งประตูเซียนลึกลับ เซิ่งซินเยว่เดินขวับเป็นเจ้าถิ่นบนแผ่นดินบำเพ็ญเซียนมาหลายร้อยปี ตอนนี้บังเอิญคืนชีพกลับมา เธอยังปรับตัวกับบทบาทกระสอบข้าวที่ต้องอมความอัปยศของเดิมไม่ได้เลย เอาเป็นว่าจะสะใจยังไงก็แซะแบบนั้น
ประโยคเดียวของเธอเหมือนจุดชนวนระเบิดเป๊ะ ๆ ถานเหวินเสวียนกระโดดลุกทันที แทนจิiaoเพิ่นตาโตกว้าง มองสามีด้วยความไม่เชื่อสายตา
ผู้คนรอบด้านสูดลมเย็น เรื่อง… เรื่องแบบนี้พวกเขาควรจะได้ยินหรือ?
“ถา… ถานซินเยว่! เธอพูดไร่เหลี่ยวพูดอะไรน่ะ!”
ใบหน้าถานเหวินเสวียนแดงก่ำจนแทบกลายเป็นสีตับหมู ความตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตา “เธอปากจะร้ายขนาดนี้ได้ยังไง!”
“ฉันพูดผิด?”
เซิ่งซินเยว่ถามกลับ
ดวงชะตาด้านคู่รักของถานเหวินเสวียนหม่นหมอง ตำแหน่งคู่สมรสเยื้องเบน ชัดว่ามีใครแทรกซอนระหว่างเขากับแทนจิiaoเพิ่น อีกฝ่ายทรงเล่ห์เหลือกหลาน และความสัมพันธ์นี้ลากยาวมาไม่ใช่แค่วันสองวัน
ภายใต้สายตาแปลกใจของทุกคน ถานเหวินเสวียนทั้งตกใจทั้งโกรธ “ลูกแพรพเรือน! เจ้าตัวร้ายกาก! ทำร้ายน้องสาวตัวเองก็ยังไม่พอ ตอนนี้ยังจะเทน้ำโคลนใส่พ่ออีก! งานวันนี้เธอไม่ต้องเข้าร่วมแล้ว อยู่ที่นี่ตั้งใจสำนึกผิดไปเลย!”
ต้องสำนึกผิดพูดง่ายแต่ตัวเองสั่งเอง วันนี้ตระกูลถานจะประกาศตัวตนจริงของถานชิงชิง หมายความว่าประเด็นที่ว่าเซิ่งซินเยว่เป็นลูกสาวปลอมก็ถูกยกขึ้นมาเปิดเผยกลางแจ้งด้วย
ถ้างานสำคัญขนาดนี้เธอไม่ได้เข้าร่วมด้วย ตระกูลถานเท่ากับส่งสัญญาณไปยังภายนอกว่า — เธออาจถูกทิ้งไปแล้ว!
คนที่มาร่วมงานล้วนเจ้าเล่ห์ จะไม่เข้าใจนัยนี้ได้อย่างไร สายตาที่มองเซิ่งซินเยว่จึงเจือความเห็นใจลงมาทันที
เซิ่งซินเยว่หัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องหรอก ไม่ใช่แค่วันนี้ ต่อจากนี้งานเลี้ยงของตระกูลถานฉันจะไม่เข้าร่วมอีก นับแต่นาทีนี้ ฉันจะจากตระกูลถานไป”
แทนจิiaoเพิ่นอุทานด้วยความตกใจ “เธอจะตัดขาดกับพวกเรา?!”
“ใช่”
“ซินเยว่! เรื่องแบบนี้พูดเล่นได้หรือ!”
ถานหมิงซิวบุตรชายคนที่สามของตระกูลถานอยากเข้าไปขวาง แต่ถานหมิงเย่บุตรชายคนที่สองรั้งแขนเขาไว้ทัน “พอเถอะ”
เขามองหญิงสาวด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “ถานซินเยว่ ฉันรู้ว่าเธออิจฉาชิงชิง แต่เธอต้องเข้าใจไว้ว่าถึงแม้เธอจะอยู่ในตระกูลถานมาตั้งหลายสิบปี แต่ชิงชิงต่างหากที่เป็นน้องสาวแท้ ๆ ที่มีเลือดเนื้อเดียวกับพวกเรา! หลายสิบปีที่แย่งตำแหน่งของเธอไป เพียงเรื่องนี้ก็ควรขอโทษเขาแล้ว!”
“อยากใช้การตัดขาดมาข่มขู่พวกเราเหรอ ได้ ถ้าจะตัดก็ตัดให้ขาดสะอาด สิ่งที่ตระกูลถานมอบให้เธอมาตลอดหลายปี เธอควรคืนมาให้หมดสิ?”
“หมิงเย่…”
สีหน้าแทนจิiaoเพิ่นเปลี่ยนไป
แต่ถานหมิงเย่จ้องเขม็งที่เซิ่งซินเยว่ เหมือนมั่นใจแล้วว่าตัวเองจับจุดอ่อนเธอได้
ก็เพราะในใจเขา นี่คือสถานะลูกสาวตระกูลถาน!
ตระกูลถานถึงจะไม่ได้เป็นตระกูลระดับแถวหน้า แต่แม้เพียงความมั่งคั่งเกียรติยศขั้นนี้ ก็ไม่ใช่คนทั่วไปจะปล่อยวางได้ง่าย ๆ!
เห็นรอยยิ้มภูมใจวาบผ่านดวงตาถานหมิงเย่ เซิ่งซินเยว่หัวเราะเย็น ความคิดชัดเจนเป๊ะ “เสียเวลาเอายาน้ำตาลหลอกกินฉันสิ”
“ไม่ว่าปีนั้นใครอุ้มลูกสลับกันผิด ความผิดก็ไม่ใช่ของฉัน ฉันน่ะไม่มีวิชาไต่ออกจากผ้าพันครอบแล้วไปสลับตัวกับใครได้ หลายสิบปีที่ผ่านมาฉันก็เป็นผู้ไม่รู้เรื่อง จะไปฟ้องว่าฉันแย่งชีวิตของเธอมาได้ยังไง?”
“พูดให้เต็มเพดานก็แค่คุณจะโทษโรงพยาบาลที่ขั้นตอนรั่วเอา โทษพยาบาลที่ไม่ทะแยง โทษพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายที่พลาดพลาดในความลนลาน แต่จะโทษเด็กที่เพิ่งเกิดอย่างฉันคนเดียวไม่ได้หรอก!”
“เอ่อ… จริงดีนะ”
“ไม่เกี่ยวกับคุณหนูซินเยว่เลย เธอก็เพิ่งรู้ตัวตนของตัวเองไม่นานมานี่ จะบอกว่าเธอแย่งชีวิตของคุณหนูชิงชิงไป มันไม่ใช่หรือไง?”
มีคนกระซิบกระซาบกัน เห็นด้วยกับคำพูดของเซิ่งซินเยว่อย่างมาก
“ส่วนที่ตระกูลถานให้ฉันมา”
เซิ่งซินเยว่หยิบบัตรประชาชนออกมา แล้วฟาดกระเป๋าสตางค์เข้าให้ที่หน้าถานหมิงเย่ “วางใจได้ ทุกอย่างของตระกูลถานฉันจะไม่เอาไปสักชิ้น ส่วนค่าใช้จ่ายตลอดหลายปีของฉันกับเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ตอนนี้ เดี๋ยวสักระยะฉันจะโอนเงินคืนมา แล้วเจอกันใหม่”
พูดจบ เซิ่งซินเยว่ไม่ให้ใครมีเวลาทำปฏิกิริยา หันหลังแล้วเดินจากไปทันที
เงาหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ถานชิงชิงตาแฉะน้ำตาคว้าเสื้อผ้าเธอไว้ “งั้นฉันขอโทษ ฉันขอโทษไม่ได้หรอกหรือ? ผิดพันผิดหมื่นผิดที่ฉันทั้งหมด พี่ซินเยว่ ไม่ต้องโกรธนะคะ แม่ร่างกายไม่ค่อยดี เธอทำแบบนี้ไม่ใช่ตั้งใจทรมานแม่หรือ?”
เซิ่งซินเยว่พูดเย็นชา “หลบไป”
“อือออ ฉันไม่คิดว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้เลย ถ้าฉันไม่กลับมาก็คงดีเอง…”
อารมณ์แย่อยู่แล้ว ถานชิงชิงยังออดแอดคว้าแขนเธอไม่ยอมปล่อย เส้นเลือดขมับที่ขมับของเซิ่งซินเยว่กระตุกตุบ ๆ ความอดทนถึงขีดสุด ไม่ทันคิดอะไร หันไปก็ฟาดตบหน้าเสียงดังสนั่นหนึ่งฟอง!
—เป๊ะะ!
โลกเงียบงัน
ราวสามวินาทีเต็ม รอบด้านเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนกระทั่ง
แม้แต่ถานชิงชิงยังเอามือกุมแก้ม ได้สติช้ากว่าจะเริ่มกรีดร้อง “เซิ่งซินเยว่! เธอตบฉันเหรอ!?”
ก่อนคนอื่นจะพุ่งเข้ามาทัน เซิ่งซินเยว่คว้าเส้นผมของเธอไว้ได้ มุมปากโค้งขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย “ถานชิงชิง ตอนแรกฉันไม่ได้ตั้งใจจะจัดการเธอเร็วขนาดนี้หรอก”
ความเจ็บแหลมคมแลบขึ้นที่หนังศีรษะ ถานชิงชิงถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น ทั้งใจพล่านด้วยความตกตะลึงและเปลวอาฆาต!
เธอไม่คิดเลยว่าถานซินเยว่จะกล้าตบหน้าตัวเองกลางหมู่คนตระกูลถานขนาดนี้!
“ถานซินเยว่ เธอบ้าไปแล้วรึไง!”
“จะแค้นอะไรมาหาพวกเราสิ เอามือทำร้ายชิงชิงทำไม!”
ต่อเสียงประณามของคนตระกูลถาน เซิ่งซินเยว่เมินเฉย
เธอกำเส้นผมถานชิงชิงไว้ด้วยมือเดียว รู้สึกชัดถึงเส้นผมสลวยเส้นแล้วเส้นเล่าขาดรุ่นรัง แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “ตบหนึ่งนี้ โทษที่วันนี้เธอคิดวางแผนหลอกใช้ฉัน”
“แต่ว่า…”
เธอโน้มตัวไปริมหูถานชิงชิง น้ำเสียงต่ำที่แฝดรอยยิ้ม “ชิงชิง เรื่องเก่าของเราสองคนยังเหลือให้เก็บอีกเพียบเลยนะ ต่อจากนี้ฉันจะค่อย ๆ ทวงคืนทีละเรื่องนะ”