“ฉันยอมรับข้อเสนอของคุณ!”
ชายชราคนหนึ่งมีใบหน้าเหี่ยวย่นราวกับเปลือกวอลนัต ทว่ากลับสวมสร้อยคอรูปดอกไม้สีชมพูหวานแหวว
ภาพตรงหน้าชวนให้แสบตาและรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
แต่ที่ประหลาดยิ่งกว่าคือ ทันทีที่คำพูดของเขาจบลง ควันสีชมพูชวนให้ใจเต้นระลอกหนึ่งก็ลอยกรุ่นขึ้นมาจากที่ใดไม่ทราบ!
สายลมคลั่งพัดกวาดผ่าน กลีบดอกไม้สีชมพูโปรยปรายเต็มฟ้า ประหนึ่งใบมีดอันคมกริบ ทุกกลีบแฝงเจตนาสังหารรุนแรง ม้วนวนโอบล้อมทั้งสามคนไว้เป็นชั้น ๆ!
“ซี๊ด...”
จงซิวหมิงสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง เพียงชั่วพริบตา บนร่างก็เต็มไปด้วยบาดแผลเล็ก ๆ ใหญ่ ๆ หยาดเลือดสีแดงฉานถูกกลีบดอกไม้กรีดออกมา กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ค่อย ๆ อบอวลในอากาศ
“ฮิ ๆ ๆ...”
เสียงหัวเราะของหญิงสาวใสกังวานดังขึ้น แต่กลับคล้ายส่งมาจากอีกมิติหนึ่ง เธอพูดภาษาจีนกลางด้วยสำเนียงที่ไม่ค่อยชัดนัก “ในที่สุดก็คิดได้แล้วเหรอ?”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณมีชีวิตมานานขนาดนี้ ต้องเป็นคนฉลาดแน่ ๆ เราต่างก็ได้สิ่งที่ต้องการ ร่วมมือกับพวกเรามีอะไรไม่ดีล่ะ?”
ชายชราทำท่ารังเกียจอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าบึ้งตึง “ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ ฉันจะขอให้พวกคุณช่วยแค่ครั้งเดียว เพราะฉะนั้นฉันก็จะช่วยพวกคุณแค่ครั้งเดียวเหมือนกัน!”
“ไม่เป็นไรหรอก เรามาที่นี่เพื่อผูกมิตรอยู่แล้วนี่นา~ กับเพื่อน เราใจกว้างเสมอ ไม่ถือสาเรื่องพวกนี้หรอก”
หญิงสาวยิ้มพราย ทว่ากลีบดอกไม้ในอากาศกลับยิ่งหนาแน่นและคมกริบขึ้น!
“บ้าชะมัด นี่มันวิชาอะไรกัน!”