มังกรบางตัวคอยปกปักรักษาพื้นที่หนึ่ง มอบพรให้แก่มนุษย์
แต่มังกรบางตัวกลับสร้างหายนะให้พื้นที่นั้น เข้าปล้นชิงสมบัติมากมาย นำภัยพิบัติมาสู่ผู้คนในท้องถิ่น
สรรพสิ่งล้วนมีสองด้าน มนุษย์ยังแบ่งเป็นฝ่ายดีและฝ่ายชั่ว นับประสาอะไรกับเผ่ามังกร
เมื่อเวลาผ่านไป เผ่ามังกรก็ค่อย ๆ แตกออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งคือ “ปกป้อง” อีกฝ่ายคือ “ทำลายล้าง”
กระดูกมังกรตรงหน้า ไม่ว่าจะดูจากรูปร่างหรือกลิ่นอายที่ยังหลงเหลืออยู่บนร่าง ก็ล้วนแสดงให้เห็นว่าครั้งหนึ่งมันเคยแข็งแกร่งเพียงใด
แต่เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ
สิ่งสำคัญคือเซิ่งซินเยว่พอจะตัดสินได้ว่า มันน่าจะเป็นฝ่าย “ปกป้อง”
“กระดูกมังกร เจ้าเองก็เป็นมังกรเจียว...”
สายตาของเซิ่งซินเยว่ทอดไปยังงูตัวน้อยที่พันอยู่บนข้อมือ พลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นในหัว “ในเมื่อเจ้าบอกว่าร่างแท้จริงของเจ้าถูกทำลาย ที่นี่ก็ยังมีร่องรอยของการต่อสู้ครั้งใหญ่ นั่นหมายความว่าร่างแท้จริงของเจ้าเองก็เคยเข้าร่วมสงครามครั้งนั้นใช่ไหม!”
“ร่างแท้จริงถูกทำลาย ในฐานะจิตวิญญาณศาสตรา เดิมทีเจ้าก็ควรสลายหายไปพร้อมกัน แต่เจ้ากลับไม่เป็นเช่นนั้น ไม่เพียงไม่หายไป ยังเข้ามาอยู่ที่นี่ กลายเป็นจิตวิญญาณค่ายกลของที่นี่ จึงมีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้”
“ถ้าอย่างนั้นฉันพอจะคาดเดาอย่างกล้า ๆ ได้ไหมว่า ร่างแท้จริงของเจ้าน่าจะเป็นศาสตราเวทของเผ่ามังกร หลังถูกทำลายในสงคราม ชิ้นส่วนก็เข้ามาในมิติแห่งนี้โดยบังเอิญ พลังมังกรที่หลงเหลือช่วยปกป้องเจ้าไว้ เมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เจ้าก็ค่อย ๆ หลอมรวมเข้ากับค่ายกลนี้ เปลี่ยนจากจิตวิญญาณศาสตรามาเป็นจิตวิญญาณค่ายกล”