บรรยากาศเงียบงันลงชั่วขณะ
เซิ่งซินเยว่จ้องมองจุดที่รอยแยกกาลอวกาศหายไป ใบหน้าขรึมลง
ให้ตายสิ สุดท้ายก็ยังปล่อยให้ตาเฒ่านั่นหนีไปได้!
ตามหามาตั้งนาน กว่าจะจับตัวเขาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายแท้ ๆ แต่กลับไม่คิดเลยว่าเขาจะสมคบคิดกับผู้ใช้วิชาอาคมจากประเทศซากุระ
“ซินเยว่ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เซี่ยจือเหยียนถามด้วยความห่วงใย
“ฉันไม่เป็นไร”
เซิ่งซินเยว่หอบหายใจ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง “ยังดีที่ไอ้เฒ่านั่นเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส เดิมทีเขาก็ถูกจำกัดหลายอย่างเพราะลงมือกับพวกเราไม่ได้อยู่แล้ว ตอนนี้ยังบาดเจ็บหนัก ที่นี่คงอยู่ต่อไม่ได้ หากไม่มีเส้นพลังมังกรคุ้มครอง เขาต้องรักษาบาดแผลไปพร้อมกับเปลืองแรงปิดบังวิถีสวรรค์ คงทรมานไม่น้อยเหมือนกัน”
“แน่นอนว่ายังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง”
เซี่ยจือเหยียนรับคำต่อ “เขาอาจไปหาสถานที่ซึ่งซ่อนเส้นพลังมังกร หรือไม่ก็มีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่สะสมอยู่ มีเพียงในสถานที่แบบนั้น เขาถึงจะรักษาบาดแผลและฟื้นฟูตัวเองได้ดีกว่า”
“สถานที่ที่มีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่สะสมอยู่?”
แววตาเซิ่งซินเยว่พลันไหววูบ ในสมองคล้ายมีบางอย่างวาบผ่าน ราง ๆ เหมือนจะคว้าอะไรบางอย่างได้ แต่ก็เหมือนไม่ได้อะไรเลย
“ฉันรู้สึกเหมือนลืมอะไรสำคัญมากไปสักอย่าง...แต่ตอนนี้นึกไม่ออกเลย”
“นึกไม่ออกนั่นแหละถึงจะปกติ”
เซี่ยจือเหยียนปลอบ “อย่าลืมสิ แม้แต่วิถีสวรรค์ยังตรวจจับการมีอยู่ของตาเฒ่านั่นไม่ได้ ร่องรอยของเขาแทบไม่ต่างจากไม่มีอยู่ในฟ้าดินเลย เพราะฉะนั้นข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขาจึงถูกปิดกั้น เธอนึกไม่ออกก็เพราะเหตุนี้แหละ”