ช่างภาพถือกล้องอยู่ สีหน้าสับสน ในที่สุดก็มีโอกาสถามขึ้นว่า “อาจารย์เซิ่งเป็นอะไรไปครับ? ทำไมจู่ ๆ ถึงรีบร้อนวิ่งมาที่นี่ขนาดนี้?”
เขาเกือบตามมาไม่ทันแล้ว
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เซิ่งซินเยว่ยิ้มบาง ๆ พลางก้มมองมือขวาของตัวเอง
ในมือของเธอไม่มีอะไรอยู่ชัด ๆ แต่นิ้วทั้งห้ากลับงอเหมือนกำลังจับสิ่งของบางอย่างไว้
ช่างภาพงุนงงเล็กน้อย “ในมือคุณ…มีอะไรอยู่หรือครับ?”
“นี่เหรอคะ—”
เซิ่งซินเยว่แกว่งมือไปมา ก่อนยิ้มแล้วตอบว่า “มีสิคะ มีผีอยู่ตัวหนึ่ง ฉันกำลังคิดว่าจะจัดการเขายังไงดี”
“……”
ช่างภาพมองฝ่ามือเธออีกครั้ง แล้วพูดเสียงแห้ง ๆ ว่า “คุณนี่ช่างล้อเล่นเก่งจริง ๆ เลยนะครับ”
【ล้อเล่นงั้นเหรอ? ไม่แน่หรอก! ดูเหมือนอาจารย์จะเจออะไรเข้าจริง ๆ นะ!】
【ผู้หญิงกลุ่มนี้ถึงกับเล่นปากกาทำนายวิญญาณ นี่ไม่ใช่เกมที่นึกอยากเล่นก็เล่นได้นะ!】
【แฟนคลับของเซิ่งซินเยว่คนนี้ทำให้ฉันได้เห็นความหลากหลายของเผ่าพันธุ์จริง ๆ คนหนึ่งเล่นละคร อีกคนก็เต็มใจร่วมมือ ช่างเป็นการวิ่งเข้าหากันสองทางที่ชวนสะใจจริง ๆ!】
【ฮ่า ก็แค่ปากกาทำนายวิญญาณเอง ตอนเด็ก ๆ ฉันเล่นมาสารพัด ตอนนี้ก็ยังสบายดีไม่ใช่เหรอ? พวกคุณพูดเสียดูศักดิ์สิทธิ์น่ากลัวขนาดนั้น นี่แหละเหตุผลที่ฉันไม่ชอบดูไลฟ์สด สู้ตามดารายังดีกว่า!】
เซิ่งซินเยว่พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ไม่ได้ล้อเล่นนะคะ ในมือฉันมีผีอยู่จริง ๆ!”
“เอ่อ……”
เมื่อสบกับแววตาจริงจังของเธอ ช่างภาพก็เริ่มรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว