【ทุกคนก็เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้กันชัดเจนแล้ว ฉันเข้าใจได้ไหมว่าเซิ่งซินเยว่กำลังกีดกันคุณหนูใหญ่?】
【บางคนนี่นะ...ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ พวกคุณจะมีนิสัยชอบยอมคนก็เรื่องของพวกคุณ แต่ยังอยากให้คนอื่นยอมคนเหมือนตัวเองด้วย ไม่ยอมเลียแข้งเลียขาคุณหนูใหญ่คนนั้นเหมือนพวกคุณ ก็กลายเป็นคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไปเสียแล้วหรือ?】
【ฮะ พวกคุณอย่าตีความเกินเลยได้ไหม ฉันแค่ทนดูท่าทางที่เซิ่งซินเยว่จงใจกีดกันคนอื่นไม่ไหวก็เท่านั้นเอง】
【แหม ๆ ๆ เริ่มตัดสินกันแล้วหรือไง ขอถามหน่อยว่าอาจารย์กีดกันเธอตรงไหน? เกมวุ่นวายขนาดนี้ ต่อให้ไม่เห็นเธอวิ่งเข้ามาก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้อาจารย์ไม่อยากอยู่กับเธอจริง ๆ แล้วจะทำไม? ผิดกฎสวรรค์หรือไง?】
【ใช่เลย ฉันไม่เข้าใจสมองของชาวเน็ตบางคนจริง ๆ ไม่ว่าจะเห็นอะไรก็จับโยงเป็นเรื่องใหญ่โตได้หมด】
เซิ่งซินเยว่จะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าถานชิงชิงกำลังคิดอะไรอยู่
เธอหัวเราะเยาะเบา ๆ ไม่คิดแม้แต่จะแสร้งรักษาความสงบต่อหน้ากันอีกแล้ว
เกมเพิ่งเริ่ม ทุกคนยังค่อนข้างเก็บอาการ
ดังนั้นแม้แต่การจับมือ ส่วนใหญ่ก็จับมือกับเพศเดียวกัน
ฝั่งผู้ชาย จวงอี้เซวียนจับคู่กับตูจิ่วจิ่วสำเร็จแล้ว ขาดอีกแค่คนเดียว
ส่วนฝั่งผู้หญิง ตอนนี้เหลือเมิ่งเถียนเอ๋อร์กับเซิ่งซินเยว่ที่ยังไม่มีคู่
เซิ่งซินเยว่เหลือบมอง ก่อนจะเดินเข้าไปหา แต่จู่ ๆ ก็เห็นเงาหนึ่งพุ่งผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว!
เมิ่งเถียนเอ๋อร์พุ่งเข้าไปคว้ามือตูจิ่วจิ่วไว้แน่น แถมยังหันกลับมา มองเธอด้วยแววตาท้าทายจากมุมที่คนอื่นมองไม่เห็น
“หมดเวลา!”
ผลลัพธ์เห็นได้ชัดเจน คนทั้งหมดสิบคน ที่เหลือจับกลุ่มกันกลุ่มละสามคน มีเพียงเซิ่งซินเยว่ที่ยืนอยู่ตามลำพัง ดูโดดเดี่ยวอยู่ไม่น้อย