เมิ่งเถียนเอ๋อร์สะดุ้งกับท่าทางกะทันหันของเธอ ก่อนมองเธออย่างประหลาดแล้วพูดประชดประชันว่า “เธอนี่โหวกเหวกโวยวายแบบนี้ตลอดเลยหรือไง? ตกใจแทบตาย!”
คราวนี้เซิ่งซินเยว่ไม่มีแก่ใจจะต่อปากต่อคำกับเธอเลย
เมื่อแน่ใจว่าความรู้สึกของตัวเองไม่ผิด เธอก็พุ่งออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง!
ในห้องติดตั้งกล้องเอาไว้ ส่วนทีมงานถ่ายทำทั้งหมดอยู่ด้านนอกหอพัก
พอเห็นใครคนหนึ่งพรวดพราดออกมาจากห้องพักโดยไม่ทันตั้งตัว แม้แต่ช่างกล้องก็ยังอึ้งไปชั่วขณะ กว่าจะได้สติและรีบวิ่งตามไปก็ผ่านไปสองวินาทีแล้ว
เซิ่งซินเยว่ตรงไปยังห้องหนึ่งสุดทางเดิน แล้วถีบประตูเปิดผาง!
เสียงดังโครมสนั่น!
ขณะเดียวกัน เสียงกรีดร้องดังระงมมาจากห้องพักนั้น ก้องสะท้อนไปทั่วทางเดินอันว่างเปล่า ชวนให้ขนหัวลุกอย่างยิ่ง!
“พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่?”
เซิ่งซินเยว่ยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าไม่สู้ดีนัก
เมื่อได้ยินเสียงเธอ หญิงสาวหลายคนที่กอดกันกลมด้วยสีหน้าตื่นตระหนกถึงได้หยุดกรีดร้องอย่างขวัญเสีย
ห้องพักนี้ว่างเปล่า แม้แต่เตียงก็ไม่มี แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ฝุ่นผงเล็ก ๆ ลอยละล่องอยู่ในอากาศ
เห็นได้ชัดว่าเดิมทีที่นี่น่าจะเป็นห้องพักว่าง
หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งยกมือลูบอกอย่างยังไม่หายขวัญเสีย แล้วมองเธออย่างขุ่นเคือง “เธอเป็นใครเนี่ย? ทำอะไรของเธอ?”
เซิ่งซินเยว่ไม่ได้ตอบ สีหน้าของเธอเคร่งขรึมอย่างที่แทบไม่เคยเห็น