“พวกคุณ... พวกคุณเป็นใครกันแน่ ปล่อยฉันนะ!”
หวังมู่หยู่ฝืนดิ้นรนสุดกำลัง แต่ฤทธิ์ยาทำให้ทั่วทั้งร่างไร้เรี่ยวแรงแม้แต่น้อย
ทำไม...
ทำไมหลี่เจียเจียถึงทำแบบนี้?
เธอไม่เข้าใจเลย
คนพวกนี้จะพาเธอไปไหนอีก?!
ท่ามกลางสติที่พร่าเลือน เธอถูกคนผลักลงบนเตียง
ขณะที่กำลังฝืนพยุงตัวจะลุกขึ้น เงาร่างหนึ่งก็ทอดลงมาจากเบื้องบน
“เธอคือหวังมู่หยู่ใช่ไหม?”
หวังมู่หยู่เงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัว “คุณ... คุณเป็นใคร จะทำอะไรฉัน!”
ชายคนนั้นแสยะยิ้ม เขาสวมหน้ากากอนามัย บนร่างมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวพันไว้ เนื้อขาวอวบโผล่พ้นออกมาเป็นชั้น ๆ ราวกับหมูขาวตัวใหญ่ที่เพิ่งถูกถอนขนเสร็จ
หวังมู่หยู่เหลือบมองเพียงแวบเดียวก็รู้สึกคลื่นไส้จนแทบอาเจียน เธอรีบยกมือปิดปากแล้วขย้อนออกมา
แววตาชายคนนั้นพลันมืดครึ้ม เขายื่นมือมาบีบใบหน้าเธออย่างแรง!
นิ้วโป้งของเขาสวมแหวนหยกสีเขียวจักรพรรดิ ความเย็นชื้นลื่นเลี่ยนที่แนบอยู่บนใบหน้าชวนให้นึกถึงงูพิษน่าขยะแขยง กลิ่นบุหรี่ฉุนที่ติดอยู่ตามซอกนิ้วพุ่งเข้าจมูก ทำให้หวังมู่หยู่รู้สึกปั่นป่วนในท้องยิ่งกว่าเดิม!
โหนกแก้มถูกบีบจนเจ็บแปลบ แต่ชายคนนั้นไม่มีทีท่าว่าจะคลายมือ ร่างอวบขาวโพลนทาบลงมาใส่เธอ ปากที่แผ่ไอร้อนก็โน้มเข้าหาซอกคอแล้วกัดแทะ!
หวังมู่หยู่หวาดกลัวจนถึงขีดสุด สมองขาวโพลนไปหมด
ที่แท้เมื่อคนเรากลัวถึงขีดสุด ก็ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้จริง ๆ!
เธอจ้องเพดานอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งมือร้อนผ่าวลูบไล้ชายเสื้อแล้วสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้า หวังมู่หยู่จึงได้สติกลับมา เธอร้องไห้คร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง “ขอร้องล่ะ... คุณจะให้ทำอะไรก็ได้ ฉันให้เงินคุณได้ ฉันให้เงินคุณได้... แต่ขอร้องล่ะ ในท้องฉันยังมีลูก อีกสองเดือนเขาก็จะคลอดแล้วนะ!”