เมื่อได้ยินเสียงของเธอ คนเหล่านั้นถึงยอมละสายตาจากหน้าจออย่างไม่เต็มใจ แล้วปรายตามองเธอราวกับเป็นการกรุณา “ก็พอใช้ได้”
คนที่นั่งอยู่ตรงกลางดูท่าทางไม่ธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด พอเขาเอ่ยปาก คนอื่น ๆ รอบข้างก็รีบหันมามองทันที สีหน้าราวกับตั้งใจฟังอย่างเต็มที่
หลี่เจียเจียเองก็หวาดหวั่นจนใจเต้นไม่เป็นส่ำ
ชายคนนั้นกวาดสายตามองหลี่เจียเจียตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่ปิดบัง ก่อนเอ่ยอย่างมีนัยว่า “ของที่อยู่ข้างในดูธรรมดาไปหมด แต่คุณนายจ้าวดูแลรูปร่างได้ดีมากเลยนะครับ แทบมองไม่ออกเลยว่าเคยตั้งท้องมาก่อน”
คนในที่นี้ต่างก็ฉลาดเป็นกรด จะฟังความนัยในคำพูดของเขาไม่ออกได้อย่างไร?
มีคนเอนหลังพิงพนักโซฟาทันที รอยยิ้มเต็มไปด้วยเจตนาร้าย “ใช่แล้วค่ะ คุณนายจ้าว คุณซุนชอบคุณนะ อย่าทำให้คุณซุนผิดหวังสิคะ!”
หลี่เจียเจียตาโตแทบถลน ใบหน้าซีดเผือด แต่ยังฝืนยิ้มออกมาได้ “คุณซุนล้อเล่นแล้วค่ะ เรามาซื้อของกัน จะเหมาซื้อพนักงานขายไปด้วยได้ยังไงล่ะคะ มีไข่มุกชั้นดีตั้งเยอะ คุณซุนชอบเม็ดไหน ฉันจัดให้ได้หมดเลยค่ะ ว่าไหมคะ?”
ชายคนนั้นถอนสายตากลับอย่างเสียดาย “ช่างเถอะ ๆ วันนี้เรามาซื้อไข่มุกกัน คุณนายจ้าวอุตส่าห์เตรียมของชั้นดีไว้ตั้งเยอะ ทำเอาผมเลือกจนตาลายเลย”
“ในเมื่อคุณบอกว่าถึงเวลาแล้ว งั้นเราไปกันเถอะ ผมยังอยากเลือกต่ออีกหน่อย”
หลี่เจียเจียถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ตอนฝืนพาตัวเองเดินออกจากห้อง แผ่นหลังของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเสียแล้ว