ยันต์สีทองก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะลอยลงไปบนร่างของหวังมู่หยู่ตามการควบคุมของเซิ่งซินเยว่
อาการปวดบิดที่ท้องน้อยทุเลาลงทันที จากนั้นค่อย ๆ เบาบางลง จนในที่สุดก็สงบลง
หวังมู่หยู่หอบหายใจเฮือกใหญ่ แม้อาการเจ็บปวดในร่างกายจะหายไปแล้ว แต่เธอก็ยังหอบหายใจไม่หยุด น้ำตาหยดโต ๆ ไหลพรั่งพรูลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
คำพูดที่หมูอ้วนขาวคนนั้นพูดเมื่อครู่ยังคงกรีดเฉือนประสาทของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอไม่อยากเชื่อ
เธอกับสามีรู้จักกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาด้วยกัน กว่าจะได้ลงเอยกันก็ไม่ง่ายเลย
เธอยังจำวันนั้นในงานแต่งงานได้ ตอนที่มองดูตัวเองในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ค่อย ๆ เดินเข้ามา ชายคนนั้นร้องไห้จนแทบเสียอาการต่อหน้าแขกทั้งห้องจัดเลี้ยง
คนแบบนั้น...
คนแบบนั้น!
จะทำเรื่องขายเธอแบบนี้ได้ยังไงกัน!?
แต่สัญชาตญาณของผู้หญิงเป็นสิ่งที่น่ากลัว
แม้เหตุผลจะบอกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเป็นไปไม่ได้
แต่ความคิดนั้นก็ยังผุดขึ้นมาอย่างโหดร้าย คอยเตือนให้เธอเห็นความผิดปกติของเรื่องนี้
“ฮือ...”
หวังมู่หยู่เงยหน้าขึ้น แล้วบังเอิญเห็นหลี่เจียเจียถูกเกิ่งเยว่ควบคุมตัวอยู่ตรงประตู
รูม่านตาของเธอหดวูบ ฤทธิ์ยายังไม่หมดก็จริง แต่เธอก็ยังโซเซลงจากเตียง พยุงตัวกับกำแพงกว่าจะเดินไปถึงหลี่เจียเจียได้อย่างยากลำบาก “เจียเจีย หลี่เจียเจีย บอกฉันที บอกฉันทีว่านี่มันเพราะอะไร เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง!”