“พวกคุณมากันปุ๊บ ฉันก็รู้สึกแปลก ๆ แล้ว”
จี้หนานจ้องตาเขา “เรื่องนี้เป็นความลับ ถ้าเทียบกับคนคนเดียวแล้ว เป้าหมายของคนสองคนย่อมใหญ่กว่ามาก แต่พวกคุณกลับมาด้วยกันถึงสองคน แค่นี้ฉันก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลแล้ว”
ไป๋อันหนิงครุ่นคิด “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
“แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าผิดปกติจริง ๆ คือคำพูดเมื่อครู่ของไป๋เหวินหาน”
“อะไรนะ?”
จี้หนานกล่าว “พอเขาเห็นฉัน สิ่งแรกที่พูดคือ ‘ในที่สุดเราก็หาเธอเจอแล้ว’ แต่คนที่พ่อฉันจัดไว้เดิมก็รู้อยู่แล้วว่าฉันอยู่ที่ไหน ไม่จำเป็นต้อง ‘หา’ เลยด้วยซ้ำ”
“ตอนนั้นความยินดีที่ได้เจอพวกคุณมีมากกว่าความระแวง ฉันเลยไม่ได้คิดอะไรมาก อีกอย่าง ฉันก็ไม่อยากคิดร้ายกับพวกคุณ แต่ไม่คิดเลยว่าจิตใจคนยากแท้หยั่งถึง พวกคุณถึงกับเป็นไส้ศึกจริง ๆ!”
ไป๋อันหนิงมองเธอนิ่งอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย “สมแล้วที่เป็นเด็กซึ่งกลับมาจากเรียนต่อต่างประเทศ สมองถึงได้คิดไวขนาดนี้ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอฉลาด แต่ไม่คิดว่าจะฉลาดถึงขั้นนี้”
“แต่ถึงตอนนี้เธอจะฉลาดแค่ไหน ก็ไม่มีทางแก้แล้ว”
ไป๋อันหนิงเอ่ยเสียงเย็น “มีแค่เธอคนเดียวที่รู้รายชื่อ ฉันจะพูดตรง ๆ ต่อให้เธอมอบรายชื่อให้คนพวกนั้น พวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยเธอไว้แน่ แต่ฉันมีวิธีอยู่สองทาง”
ไป๋อันหนิงกล่าวช้า ๆ “เธอแต่งงานกับเหวินหาน แล้วมอบรายชื่อให้ฉัน จากนั้นฉันจะนำไปส่งให้คนพวกนั้น เมื่อเห็นแก่หน้าฉัน พวกเขาจะไม่ทำอะไรเธอ”