“รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
จี้หนานกัดฟันเตือน “ถ้ายังเข้ามาอีกก้าว เชื่อไหมว่าเทพภูผาจะทำให้พวกคุณกลับออกไปไม่ได้!”
พื้นดินสั่นสะเทือนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ไป๋อันหนิงถูกเขย่าจนมึนงงไปหมด กว่าจะประคองตัวให้มั่นคงได้ก็แทบแย่ เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองรูปปั้นเทพ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตาฝาดหรือไม่ ดวงตาของรูปปั้นนั้นดูราวกับขยับเล็กน้อย ก่อนจะจ้องเขาเขม็ง!
ฝุ่นร่วงกราวลงมาจากคานหลังคา และไม่รู้ว่าเสียงแตกร้าวแผ่วเบานั้นดังมาจากที่ใด
ไป๋เหวินหานเป็นคนไร้ความสามารถโดยแท้ ภาพตรงหน้าทำให้เขาขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว เสียงสั่นเครือขณะร้องไห้ตะโกนว่า “พ่อ เรารีบออกไปจากที่นี่ก่อนดีไหม!”
เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าหากแผ่นดินไหวยังไม่หยุด ศาลเทพภูผาคงถล่มลงมาแน่!
ไป๋อันหนิงไม่ยอมเชื่อเรื่องเทพภูผา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าก็ทำให้เขาไม่กล้าเสี่ยง
พวกเขามาที่นี่โดยไม่ได้เตรียมใจจะเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงด้วย!
ท้ายที่สุดเขาทำได้เพียงกัดฟันอย่างเคียดแค้น พลางพยายามประคองสมดุลร่างกายอย่างยากลำบาก “จี้หนาน ฉันรู้ว่าเธออาจยังยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ชั่วคราว แต่สิ่งที่ฉันพูดไป เธอลองคิดดูให้ดีได้จริง ๆ นะ เธอยังสาว จะเอาทั้งชีวิตมาทิ้งไว้ตรงนี้ไม่ได้”
“ยุคสมัยแบบนี้ พวกเราก็แค่อยากมีชีวิตรอดเท่านั้น ต่อให้ตัดสินใจเลือกทางไหนก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย!”