เธอกัดกระชากเนื้อหนังจากคอของหมอออกมาเป็นชิ้นใหญ่ จนหมดแรงและหมดสติไปในที่สุด
พอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็นอนอยู่บนเตียง
หญิงคนหนึ่งในเสื้อกาวน์สีขาวนั่งอยู่ข้างเตียง มองเธอด้วยแววตาเวทนา
เธอแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง
ผู้หญิงคนนี้...
คือแม่!
แม่ลูกกอดกันร้องไห้ ต่างฝ่ายต่างพร่ำบอกว่าคิดถึงกันมากเพียงใด
หมอคนนั้นถูกแม่ฝังไว้ในสวน โดยมีผู้อำนวยการช่วยปกปิด ต่อให้โรงพยาบาลขาดหมอไปคนหนึ่ง ช่วงสั้น ๆ นี้ก็ไม่มีใครเอะใจ
แต่การปรากฏตัวของแม่ไม่ได้ช่วยปลอบประโลมหัวใจเธอเลย
ดูเหมือนเธอจะกลายเป็นคนป่วยทางจิตไปจริง ๆ แล้ว
แค่เห็นสิ่งของสีแดง เธอก็จะตัวสั่นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ แม้แม่จะซื้อรองเท้าสีแดงให้เธอแล้วคู่เล่าคู่แล้ว แต่ก็ไม่เร้าใจเท่าตอนเห็นถุงเท้าของหมอคนนั้นเปื้อนเลือด
ด้วยคำสั่งของพ่อ คนอื่น ๆ ในโรงพยาบาลจิตเวชก็เริ่มคิดกับเธอไม่เหมือนเดิม
ไม่ใช่แค่หมอ แม้แต่คนไข้คนอื่น ๆ ก็ยังมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ระหว่างช่วงทำกิจกรรมอย่างอิสระ
แต่ไม่เป็นไรหรอก
เธอเองก็สนใจคนไข้พวกนั้นอยู่เหมือนกัน
อย่างที่เขาว่ากันว่า ต่างฝ่ายต่างมุ่งเข้าหากันพอดี
นักล่าฝีมือฉกาจมักปรากฏตัวในคราบเหยื่อ
ดังนั้น ภายใต้ความยินยอมของแม่ ผู้คนในโรงพยาบาลจิตเวชจึงค่อย ๆ หายตัวไปทีละคนอย่างไร้สุ้มเสียง
อย่างไรเสีย คนไข้ที่ถูกส่งมาที่นี่ส่วนใหญ่ก็ถูกครอบครัวทอดทิ้ง บางคนอาจไม่มีใครมาเยี่ยมเลยเป็นสิบวันหรือครึ่งเดือน ต่อให้หายตัวไปก็ไม่มีใครรู้