ทุกคน: “???”
หนิงชูอดขำไม่ได้ “ไม่ใช่สิ จะพูดก็พูดไป จู่ ๆ หน้าแดงขึ้นมาทำไม?”
“ไม่ใช่ ๆ ฉันแค่จู่ ๆ ก็นึกถึงข้อสันนิษฐานชวนเมาท์ขึ้นมาได้น่ะ”
ตูจิ่วจิ่วลดเสียงลง “จริง ๆ แล้วหัวหน้าพยาบาลไม่มีแม้แต่ใบประกอบวิชาชีพพยาบาล ที่เธอเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ได้ ก็เพราะเธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้อำนวยการ!”
กับผู้อำนวยการ...
เซี่ยจือเหยียนนึกถึงของที่เขากับเซิ่งซินเยว่เคยค้นเจอในห้องทำงานขึ้นมาทันที กองอุปกรณ์ประกอบฉากเหล่านั้น
“ข้อมูลของโรงพยาบาลระบุว่า ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้เป็นชายชราอายุหกสิบกว่า”
ตูจิ่วจิ่วส่ายหน้า พลางจุปากซ้ำ ๆ “หัวหน้าพยาบาลถูกส่งตัวมาประจำที่นี่กะทันหัน คนอื่น ๆ ในโรงพยาบาลไม่รู้ฐานะของเธอ แต่ความจริงแล้วเธออาศัยเส้นสายของผู้อำนวยการถึงได้เข้ามา จุดประสงค์ก็เพื่อช่วยลูกสาวของตัวเอง”
“ตอนนั้นเธอเป็นโรคซึมเศร้า ครอบครัวของอดีตสามีคิดว่านี่เป็นโรคทางจิต ส่วนอดีตสามีก็ทนไม่ได้ที่เธอมองโลกในแง่ร้ายอยู่ทุกวัน ทั้งคู่จึงหย่ากันในภายหลัง ตอนหย่าเพราะผู้หญิงเป็นโรคซึมเศร้า ลูกจึงถูกตัดสินให้ไปอยู่กับพ่อ แต่ผู้ชายคนนั้นกลับไม่ได้ดูแลลูกสาวให้ดี ผ่านไปไม่ถึงครึ่งปีก็แต่งงานใหม่ แถมยังมีลูกสาวอีกคน”
ครอบครัวใหม่ แม่คนใหม่ ลูกสาวคนใหม่
ลองคิดดูก็รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นจะมีสถานะเช่นไรในครอบครัวแบบนี้