“เจ็บเหลือเกิน ท่อนล่างของฉันถูกม้วนเข้าไปใต้ล้อรถ เจ็บจริง ๆ นะ… สามี ช่วยนวดให้หน่อยสิ คุณไม่ได้บอกว่าจะไม่รังเกียจฉันหรอกเหรอ? ช่วยนวดให้หน่อยได้ไหม?”
ระหว่างที่พูด คาเยโกะก็ค่อย ๆ แนบตัวติดพื้น แล้วคลานเข้ามาอย่างทุลักทุเล!
“อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา อ๊ากกก—!!!”
ห้องใต้ดินเก็บเสียงได้ดีทีเดียว
แต่เสียงกรีดร้องโหยหวนของหวังต้าเฉียงก็ยังทะลุผ่านประตูออกมาได้ชัดเจน ฟังแล้วคนยังอดทำหน้าเหยเกไม่ได้
ตู้เจ๋อเม้มปาก ในใจทั้งคาดหวังและรู้สึกซับซ้อน “อาจารย์ ตอนอยู่บนรถเมื่อกี้คุณบอกว่าจะให้เขาเจอแม่ผม… งั้นคนที่อยู่ข้างในคือแม่ผมจริง ๆ เหรอครับ?”
เซิ่งซินเยว่ส่ายหน้า “ไม่ใช่ แม่ของคุณจากไปหลายปีแล้ว คงไปเกิดใหม่แล้ว”
ตู้เจ๋อถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้
เวลาผ่านมาหลายปี ความทรงจำในวัยเด็กเลือนราง เขาลืมหน้าตาของแม่ไปนานแล้ว
แต่ยังจำได้ชัดเจนว่าแม่เป็นคนดุดัน ทำอะไรฉับไวเด็ดขาด ไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย
แม้แต่ฝ่ามือหนัก ๆ ที่ฟาดลงบนหน้าเขาก็ยังตรงไปตรงมา
ร้อนแรง แฝงไว้ด้วยความอบอุ่นแห่งรักของแม่
เขานึกว่าจะได้… พบหน้าแม่อีกสักครั้งเสียอีก
“แล้วคนที่อยู่ข้างในไม่ใช่แม่ผม เป็นใครเหรอครับ?”
เซิ่งซินเยว่ยกยิ้มบาง ๆ อย่างมีเลศนัย “พนักงานของฉันเอง”
ในห้องใต้ดิน อานอานอุ้มลูกตาที่เปื้อนเลือดสองข้าง ไล่ตามหวังต้าเฉียงไม่ห่างราวกับไล่หมา “ฉันตาบอดเอง ฉันถึงได้คิดจะมาเกิดในบ้านพวกคุณ แต่สุดท้ายกลับไม่มีโอกาสได้เกิดด้วยซ้ำ!”