หวังต้าเฉียงถูกกระแทกจนหน้าบวมช้ำอยู่ในห้องใต้ดิน ใบหน้าบวมเป่งราวกับหัวหมู พอได้ยินคำพูดนั้น เปลือกตาของเขากลับเหมือนจู่ ๆ ก็มีกล้ามเนื้อขึ้นมา จึงฝืนถ่างเนื้อที่บวมจนเต็มหน้าออกได้ เขาเบิกตากว้าง “คุณ...เอาเครื่องอัดเสียงใส่ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่!”
ในที่สุดเขาก็รู้ตัวแล้วว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน
เครื่องอัดเสียงแท่งนี้อยู่กับตัวเขามาตลอด...
ถ้าอย่างนั้นตอนอยู่ในห้องใต้ดินเมื่อครู่นี้ เพราะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เรื่องที่ควรพูดหรือไม่ควรพูด เขาคงพรั่งพรูออกมาไม่น้อย!
“ไอ้ลูกอกตัญญู ฉันเป็นพ่อแท้ ๆ ของแกนะ! กลับมาเล่นงานฉันลับหลังแบบนี้ แก...”
“พอเถอะ หุบปากได้แล้ว”
เสี่ยวซงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เรื่องที่คุณทำ พวกเรารู้หมดแล้ว ยังมีหน้ามาร้องทุกข์อยู่ที่นี่อีก ไปพูดที่สถานีตำรวจเถอะ ตำรวจน่าจะยินดีฟังมากกว่า”
เสี่ยวซงกวักมือ ทันใดนั้นก็มีบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำหลายคนเดินเข้ามา “จัดการเรียบร้อยหรือยัง? พาตัวเขาไปส่งสถานีตำรวจ”
บอดี้การ์ดที่เป็นหัวหน้าพยักหน้า “เรียบร้อยแล้วครับ รวมถึงเจ้าของบ่อนคนนั้นด้วย ตอนนี้เราจับจุดอ่อนของเขาไว้ได้แล้ว เขาหนีไม่พ้นแน่ครับ”
หวังต้าเฉียงหมดอาลัยตายอยาก “ลูกเอ๋ย ลูก...แกเข้าใจพ่อผิดแล้ว ที่จริงพ่อยังรักแกอยู่ในใจนะ!”
เขาไม่เข้าใจเลยว่า ตู้เจ๋อก็เป็นแค่คนขับรถของตระกูลซางไม่ใช่หรือ!
ที่เขากล้าวางแผนร่วมกับเจ้าของบ่อนเพื่อหลอกตู้เจ๋อ ก็เพราะคิดไปเองว่าตระกูลซางไม่มีทางช่วยอีกฝ่าย คนจากตระกูลร่ำรวยพวกนี้ล้วนเย็นชา ตู้เจ๋อก็เป็นแค่ลูกน้อง ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องกัน แล้วพวกเขาจะออกหน้าแทนคนขับรถธรรมดา ๆ ไปทำไม?