สัมผัสเย็นเยียบและแข็งกระด้างค่อย ๆ โอบรัดลำคอของเขา จุดเปราะบางที่สุดถูกใครบางคนควบคุมไว้ หวังต้าเฉียงเบิกตาค้าง เลือดทั้งร่างราวกับแข็งตัวไปหมด
“คุณ... คุณไม่ได้ตายไปนานแล้วเหรอ?”
ลิ้นของเขาพลอยแข็งทื่อไปด้วย ขยับวนอยู่ในปากตั้งนาน กว่าจะเค้นคำพูดที่สมบูรณ์ออกมาได้ “ตายแล้ว... ตายแล้วก็ไปเกิดใหม่สิ... เราเคยเป็นสามีภรรยากัน ฉันก็ย่อมอยากให้คุณได้ดี ไม่ต้องรอฉันหรอก จริง ๆ นะ...”
“งั้นเหรอ?”
หญิงสาวแนบชิดข้างหูเขา “แต่ตอนที่คุณส่งฉันขึ้นเตียงกับพวกนั้นเมื่อก่อน คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่...”
หวังต้าเฉียงอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว “ตอนนั้น... ตอนนั้นผมก็ไม่มีทางเลือกจริง ๆ! คุณเป็นคนรู้ความมาตลอด ต้องเข้าใจผมใช่ไหม? พวกนั้นมาถึงบ้านเพื่อจะตัดนิ้วผม!”
“ผมแค่ให้คุณอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาคืนเดียวเอง... สำหรับคุณมันก็ไม่ได้เสียหายอะไรสักหน่อย ผมคิดไว้หมดแล้วว่าถ้าคุณช่วยผมครั้งหนึ่ง ต่อไปคุณก็จะเป็นผู้มีพระคุณของผม ผมไม่เพียงแต่จะไม่รังเกียจคุณ แต่ยังจะทำให้คุณได้ใช้ชีวิตดี ๆ ด้วย แต่ผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคุณจะคิดสั้นขนาดนั้น... ใช่ คุณคิดสั้นเอง!”
ตอนแรกเขาแค่อยากประคองสถานการณ์กับ “ภรรยา” ไว้ก่อน แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผล กระทั่งเริ่มมีความมั่นใจขึ้นมาในใจ “ทำไมคุณไม่คิดถึงลูกเราบ้าง! ถ้าคุณไม่ตายไปจนไม่มีใครดูแลลูก ผมก็คงไม่จำเป็นต้องเอาเขาไปฝากไว้ข้างนอกหรอก ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาจะมองผมเป็นศัตรูได้ยังไง!”