<br /> “ซื้อขายบังคับอะไรกัน พูดจาไม่น่าฟังเลยนะ”
หญิงวัยกลางคนทำหน้าบึ้งตึง “ตั้งแต่โบราณมา การค้าขายก็เป็นแบบนี้ จ่ายเงินแล้วก็รับของ จะมีกฎให้กลับคำได้ที่ไหนกัน?”
“อย่างนั้นหรือ”
แววตาของเซิ่งซินเยว่เย็นชาลงเล็กน้อย “คุณซื้ออายุขัยของคนอื่น เคยถามเจ้าตัวหรือยังว่าเขายินยอมหรือเปล่า?”
หญิงวัยกลางคนถลึงตามองเธอ “เขาจะยอมหรือไม่ยอมก็ช่าง ในเมื่อรับเงินไปแล้วไม่ใช่หรือ! พอรับเงินก็แปลว่าเขาตกลงแล้ว!”
เซี่ยจือเหยียนย่อตัวลงตาม น้ำเสียงเรียบเฉย “ดูท่าคนที่ซื้ออายุขัยคนนั้นจะเป็นคุณจริง ๆ สินะ”
หญิงวัยกลางคนชะงักไป ก่อนจะรู้ตัวว่าถูกอีกฝ่ายหลอกให้พูดจนหมดเปลือก
ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เมื่อเห็นว่าความจริงที่ทำไว้กำลังจะแตก เธอกลอกตาไปมาแล้วทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นทันที เริ่มโวยวายเอะอะ “อะไรกันเนี่ย! ใครก็ได้มาช่วยที! ฉันก็ไม่รู้ว่าทำอะไรให้พวกคุณไม่พอใจ ถึงได้มารุมต้อนฉันไว้ที่มุมแล้วกลั่นแกล้งกันแบบนี้!”
“เดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวช่างกำเริบเสิบสาน ไม่มีความยุติธรรมหลงเหลืออยู่เลยหรือไง สวรรค์เอ๋ย ทำไมถึงต้องทำกับฉันแบบนี้ มีสามีเฮงซวยแบบนั้นฉันก็แย่พออยู่แล้ว ตอนนี้ยังส่งคนหนุ่มสาวสองคนนี้มาอีก ชีวิตฉันช่างขมขื่นเหลือเกิน…”
เดิมทีโรงพยาบาลก็เงียบสงบอยู่แล้ว เสียงของเธอยิ่งดังทะลุทะลวงเป็นพิเศษ ทั้งร้องไห้โวยวายไปพลางก็ยังไม่สะใจ ถึงกับเริ่มกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้น
หมอกับพยาบาลที่เข้าเวรต่างถูกเสียงดึงดูดให้เข้ามาดู แม้แต่ญาติคนไข้ที่เดินผ่านไปมาก็อดหันมามองทางนี้ไม่ได้