“ซื้ออายุขัย?”
แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจว่าเงินปึกนี้กับกระดาษแผ่นนี้หมายถึงอะไร แต่ข้อความที่เขียนอยู่บนกระดาษก็ยังพออ่านออก
เซิ่งซินเยว่หัวเราะเย็นชา “ยี่สิบปี ช่างโลภเสียจริง!”
กลางปึกธนบัตรมีด้ายแดงผูกอยู่เส้นหนึ่ง บนด้ายแดงยังมัดเส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิงเอาไว้ ผมเหล่านั้นดำสลับขาว แห้งกรอบราวกับวัชพืชไร้ความเงางาม แค่มองก็ชวนขนลุก
เธอกะคร่าว ๆ แล้ว ธนบัตรทั้งหมดมีอยู่เพียงหมื่นกว่าหยวน
ยังไม่พอให้คุณชายเฉิงใช้เป็นเงินค่าขนมวันเดียวด้วยซ้ำ
เซี่ยจือเหยียนขมวดคิ้วแน่น “นี่มันอะไร เฉิงหลีหมดสติเพราะสิ่งนี้หรือ?”
“ใช่”
เซิ่งซินเยว่ใช้นิ้วเขี่ยด้ายแดงเบา ๆ “เคยได้ยินเรื่องซื้ออายุขัยไหม?”
ถามจบเธอก็ไม่รอให้เซี่ยจือเหยียนตอบ พูดต่อเองว่า “เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในโรงพยาบาลได้ง่ายที่สุด วิธีที่พบเห็นบ่อยคือโปรยเศษเงินไว้ในโรงพยาบาล ใครเก็บเงินไป ก็เท่ากับเก็บเอาความเจ็บป่วยของคนอื่นไปด้วย”
“ถ้าเก็บธนบัตรใบใหญ่ได้ ก็หมายความว่าอายุขัยส่วนหนึ่งของคุณถูกอีกฝ่ายซื้อไป ฉันเพิ่งเคยเห็นคนยัดเงินหนึ่งหมื่นเพื่อซื้ออายุขัยยี่สิบปีตรง ๆ เป็นครั้งแรก ดูท่าดวงชะตาของคุณชายเฉิงจะสูงส่งจริง ๆ อายุขัยก็ยืนยาวพอ ไม่อย่างนั้นคนพวกนี้คงไม่เล็งเขาหรอก”
เห็นเธอยังพูดติดตลกได้ เซี่ยจือเหยียนก็คลายใจลงเล็กน้อย
บางทีนี่อาจเป็นความมั่นใจในตัวเซิ่งซินเยว่แบบไม่ลืมหูลืมตาก็ได้