เสียงร้องไห้ของหญิงวัยกลางคนพลันหยุดชะงัก
ดวงตาแดงก่ำของเธอจ้องเซิ่งซินเยว่เขม็ง ดูน่าขนลุกอยู่ไม่น้อย «เธอพูดอะไร หมายความว่ายังไง!»
«ฉันหมายความว่ายังไง ในใจคุณน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ»
เซิ่งซินเยว่สบตาเธอด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
ไม่รู้เพราะเหตุใด หญิงวัยกลางคนถึงรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจอย่างไร้สาเหตุ
สายตาของเด็กสาวตรงหน้า ราวกับมองทะลุเข้าไปถึงในใจเธอได้!
เซี่ยจือเหยียนเองก็แปลกใจอยู่บ้าง «คุณพูดอะไรนะ?»
เซิ่งซินเยว่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แววตาคมกริบเป็นพิเศษ «อยากรู้ไหมว่าทำไมสามีคุณถึงตกลงมาจากนั่งร้าน?»
«คุณคิดว่าเขาพลัดตกลงมาเอง แต่จริง ๆ แล้วมีบางอย่างเกี่ยวขาเขาจนตกลงมาต่างหาก!»
หญิงคนนั้นถูกสายตาของเธอข่มจนเผลอถามตาม «อะไร…เกี่ยวขา…»
«สายสะดือไง»
เซิ่งซินเยว่ยิ้มอย่างร้ายกาจ พลางมองไปยังข้างเท้าของหญิงคนนั้น «ไม่เห็นหรือ ตอนนี้ยังมีเด็กสองคนคลานอยู่ใต้เท้าคุณเลย พวกเขายังไม่ได้ตัดสายสะดือด้วยซ้ำ เป็นฝาแฝดที่ตัวเปื้อนเลือดทั้งคู่!»
«กรี๊ด!»
ร่างของหญิงคนนั้นค่อย ๆ แข็งทื่อ พอได้ยินคำว่า «ฝาแฝด» ในประโยคสุดท้าย ใบหน้าก็ซีดเผือดทันที ทั้งที่คอตั้งตรง แต่ลูกตากลับกระตุกเหมือนชัก เกินควบคุมให้ก้มมองลงไป ร่างทั้งร่างกระโดดผึง ราวกับอยากพุ่งหนีออกประตูไปให้พ้น!
«ค่อย ๆ วิ่งสิ»
เซิ่งซินเยว่เตือนอย่างเกียจคร้าน «สายสะดือตอนนี้พันขาคุณอยู่แล้ว ถ้าวิ่งเร็วเกินไปแล้วสะดุดล้มขึ้นมา คงไม่ดีเท่าไร»