จงหมิงซิวทำหน้าเหมือนพูดอะไรไม่ออก “เพราะอย่างนั้นคุณถึงเที่ยวตามหาคนที่หน้าตาคล้ายเธอ เพื่อหาผู้หญิงตระกูลร่ำรวยคนนั้นที่กลับชาติมาเกิดงั้นเหรอ?”
“ใช่”
เย่หยวนเจียพูดเสียงเศร้า “เราตกลงกันแล้วว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป แต่สุดท้ายเธอกลับไปเกิดใหม่แล้ว ระหว่างเราห่างกันถึง 20 ปี ต่อให้ผมรีบไปเกิดตามตอนนี้ อายุของเราก็ยังต่างกันมากอยู่ดี ผมถึงคิดจะใช้วิธีนี้เพื่อได้อยู่กับเธอ ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเหมือนเธอไม่มีผิด!”
เซิ่งซินเยว่หัวเราะเย็นชา “แล้วหน้าตาเหมือนกันไม่มีผิดแล้วอย่างไร ต่อให้คุณหาผู้หญิงคนนั้นที่กลับชาติมาเกิดเจอจริง ๆ แล้วจะทำอะไรได้?”
“ตอนนั้นเธอรอคุณอยู่ข้างล่างนานถึง 10 ปี แต่คุณก็ไม่มา เธอยังไม่ยอมแพ้ ถึงกับอ้อนวอนยมทูตให้ขึ้นมาดู แต่กลับพบว่าตลอด 10 ปีนั้นคุณไม่ได้เป็นอะไรเลย แถมยังใช้ชีวิตสุขสบาย แต่งงานมีลูก พอเห็นภาพแบบนั้นแล้ว เธอจะยังรอคุณไปทำไม?”
“เธอเห็นแล้วเหรอ? เธอมาหาผมเหรอ?”
เย่หยวนเจียเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ “ผมไม่รู้ ผมไม่เคยรู้เลย...”
“ต่อให้คุณรู้แล้วจะทำอะไรได้?”
เซิ่งซินเยว่ย้อนถาม “หรือว่าถ้าตอนนั้นคุณรู้ว่าเธอขึ้นมาหา คุณจะทิ้งภรรยากับลูกชาย แล้วไปกับเธอได้ทันที?”
“ผม...”
“อย่าทำให้คนเขาสะอิดสะเอียนเลย”
เซิ่งซินเยว่พูดเสียงเย็น “ถ้าตอนนั้นคุณทำแบบนั้นจริง เธอคงยิ่งดูถูกคุณเข้าไปใหญ่”