“ช่างเถอะ”
เซิ่งซินเยว่ยกมือขึ้นนิดหนึ่ง ตัดบทเขาทันที “ชาติที่แล้วเธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณเลยสักนิด ชาตินี้ก็ไม่มีวันเกี่ยวข้องกัน!”
“เป็นไปไม่ได้!”
ผีหนุ่มรูปงามคัดค้านทันควัน “หน้าตาเธอเหมือนคนรักชาติที่แล้วทุกประการชัด ๆ!”
เซิ่งซินเยว่มองเขาด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ใครบอกคุณว่า คนที่หน้าตาเหมือนชาติที่แล้วทุกประการ จะเป็นคนคนนั้นกลับชาติมาเกิดล่ะ?”
“อีกอย่าง เธอก็แค่หน้าตาคล้ายอยู่บ้างเท่านั้น ยอมรับเถอะ คุณไม่ได้รักมั่นอย่างที่ตัวเองคิดหรอก คุณแค่รู้สึกเหงาและเปล่าเปลี่ยว เลยอยากหาคนที่หน้าตาคล้ายภรรยาเก่ามาช่วยบรรเทาความว้าเหว่ในใจเท่านั้นเอง บทแทนเงาคนรักแบบนี้ไม่ได้มีแค่ในวงการบันเทิงนะ แม้แต่วงการผีก็เล่นด้วยเหรอ?”
ผีหนุ่มรูปงามทั้งอับอายทั้งโมโห “คุณจะไปรู้อะไร! อย่ามาพูดจาเหลวไหลอยู่ตรงนี้ ผมจะจำคนผิดได้ยังไง!”
“คุณก็จำคนผิดไปแล้วไง”
เซิ่งซินเยว่ถอนหายใจ “จริง ๆ แล้วในใจคุณก็รู้ดีว่า พวกคุณไม่มีทางได้พบกันอีกแล้ว ไม่ใช่หรือไง?”
“เพราะเธอเกลียดคุณน่ะสิ”
สีหน้าผีหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย แววรู้สึกผิดวูบผ่านดวงตา ก่อนจะถูกความอับอายและความขุ่นเคืองกลบมิด “ไม่หรอก เธอจะเกลียดผมได้ยังไง…”
จงหมิงซิวทำหน้างุนงง “พวกคุณสองคนกำลังพูดปริศนาอะไรกันอยู่ ช่วยพูดให้เข้าใจหน่อยได้ไหม!”