น้ำเสียงของเซิ่งซินเยว่ไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย “อ้อ ถ้าอย่างนั้นความปรารถนาของคุณคงต้องเป็นหมันแล้วล่ะ”
ผีสาว: “……”
น่าโมโหชะมัด!
มือที่เสี่ยวเสวี่ยกำคีมไว้เริ่มสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ แต่เมื่อนึกถึงผลที่จะตามมาหากไม่ถอนเล็บ เธอก็ได้แต่กลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ สุดท้ายก็ถอนเล็บชิ้นสุดท้ายออกมาจนได้!
ทันทีที่เล็บชิ้นสุดท้ายหลุดจากมือ ชายคนนั้นก็สะดุ้งทั้งตัวและลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน เขากอดมือของตัวเองพลางร้องโหยหวน “มือของฉัน เล็บของฉัน… เจ็บเหลือเกิน ทำไมมันถึงหายไปแล้ว!”
น้ำตาของเสี่ยวเสวี่ยร่วงเผาะลงมา “พ่อ…”
ชายคนนั้นชะงักไป ก่อนจะมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้าในที่สุด
เขานิ่งงันไปสองวินาที จากนั้นก็เหลือกตาขึ้นและหมดสติไปอย่างเงียบเชียบ
เสี่ยวเสวี่ย: “……”
พ่อ ทำแบบนี้หนูเสียหน้าหมดเลยนะ
“ไม่ ไม่เอา!”
ไอสีดำม้วนวนรอบกาย ผีสาวเดือดดาลจนระเบิดอารมณ์ เธอกรีดร้องเสียงแหลม ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอาฆาต ก่อนจะกระชากเชือกที่พันธนาการตัวเองจนขาดสะบั้น “แกทำลายแผนของฉัน! ฉันจะฆ่าแก!!”
เสี่ยวเสวี่ยหน้าถอดสี เธอได้แต่มองผีสาวพุ่งเข้าใส่เซิ่งซินเยว่ ร่างที่มีควันดำพวยพุ่งกลืนกินเธอไปในพริบตา!
“อาจารย์—!”
สิ้นเสียง เธอก็ได้ยินเสียงสงบนิ่งอย่างยิ่งดังขึ้นมา
“อานอาน”
“จัดการเธอเลย”
เสี่ยวเสวี่ยยืนนิ่ง มองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
ทันทีที่เสียงของเซิ่งซินเยว่เงียบลง เด็กหญิงตัวเล็กที่มีเบ้าตากลวงโบ๋ก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ เธอยืนขวางหน้าเซิ่งซินเยว่ด้วยท่าทางดุดัน ปากเล็ก ๆ น่ารักอ้าออก ก่อนจะแสยะยิ้มกว้างไปจนถึงใบหูในพริบตา!