แต่ซูเซี่ยไม่ใช่สิ่งของที่เขาจะแลกมาได้
เธอมีน้ำใจมากกว่าโชคชะตา และล้ำค่าเกินกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยมี
มีคนที่รักเธอมากพอ ๆ กับเขา หรือมากกว่าเขาหลายเท่า ด้วยเหตุนี้ สวี่จี้ชิงจึงพยายามสวมบทบาทความรู้สึกของซูเสี่ยวเจวียน และไม่สามารถรู้สึกโกรธแค้นหรือเคืองใจผู้หญิงคนนั้นได้แม้แต่น้อย—
ทุกคำพูดของเธอเป็นเพียงการบอกเล่าความจริงเท่านั้น ไม่มีการด่าว่าหรือสบประมาทแม้แต่คำเดียว
อ่อนโยนเพียงนั้น แต่กลับหนักหน่วงยิ่งกว่าหนังตบเสียอีก
ความเจ็บปวดนั้นกระจายตัวอย่างหนาแน่นจากส่วนลึกของร่างกาย ดั่งตะปูเหล็กขึ้นสนิมที่แทงทะลุกระดูกของเขา
จากตะวันตกดินจนฟ้ามืด สมองของเขาคือม้วนวิดีโอที่ถูกบังคับให้เล่นซ้ำในโซนเอบี เริ่มต้นจากเสียงเตะประตูดังขึ้นในกองเพลิง จนมาถึงวินาทีนี้ จบลงแล้วเริ่มต้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า
ย้อนกลับไปอีก
ถึงตอนที่เขาหลงตัวเองหลอกให้เธอขึ้นรถไฟความเร็วสูงก่อน ไปจนถึงสายลมหนาวในโถงทางเดินคณะคณิตศาสตร์มหาวิทยาลัยเจียง
ถึงห้องเก็บอุปกรณ์ในโรงยิมตอนพระอาทิตย์ตก ไปจนถึงคืนที่เธอนั่งรอเขาอยู่ที่บันไดหน้าสถานีรถไฟใต้ดินหนานเฉิง
เกี๊ยวน้ำรวมมิตรร้านแฟรนไชส์ชามนั้น กำไลข้อมือระยิบระยับสองสามเส้นที่เขาเคยเห็นบนข้อมือเธอ แต่ต่อมาวันหนึ่งกลับหายไป
พัดลมบนเพดานหมุนครืด ๆ โต๊ะยาวในโรงอาหารที่เธอเช็ดหยดน้ำให้เขา
ก่อนหน้านั้นอีก จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง เธอชวนเขาเป็นเพื่อนโต๊ะ บอกวันเกิดของเธอคือวันที่ 15 เมษายน มอบกุญแจล็อคที่พิมพ์รูปลูกแมวขาวให้เขา