หลังจากถอดเครื่องช่วยหายใจออกอย่างสิ้นเชิง เซี่ยก็ถูกย้ายจากห้องฉุกเฉินไปยังห้องผู้ป่วยทั่วไปของแผนกประสาทวิทยา
อาการง่วงนอนระหว่างการรักษาด้วยการล้างพิษนั้นไม่เหมือนกับปกติ
หลังจากการบำบัดด้วยออกซิเจนความดันสูงวันละครั้ง สติของเธอก็ตื่นขึ้นได้ครู่หนึ่ง
เธอสามารถมองเห็นแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง แพทย์ที่ดูแลหลักที่นำทีมมาตรวจเยี่ยมตามระเบียบ และเหอเหมียวที่มาหาเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่พ่อแม่จะกลับไปที่เจียงเฉิง
แต่ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรง
เสียงก็แหบแห้ง ลมปราณยาว ๆ ในท้องก็ดันไม่ขึ้น พูดจาเหนื่อยมาก
เช้าตรู่ของวันที่สิบเอ็ด หญิงสาวถือของขวัญมาด้วย
สวนอี๋เหอหยวนที่เซี่ยพร่ำเพ้อถึงมานาน ไม่มีใครคาดคิดว่าจะไม่ได้ไปเพราะอุบัติเหตุ
เหอเหมียวจึงตั้งใจวิ่งไปซื้อแม่เหล็กติดตู้เย็นที่แหล่งท่องเที่ยวมาให้เธอ เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ นั่งบนเก้าอี้ม้าเล่นสเก็ตน้ำแข็ง แก้มแดงระเรื่อ ใช้ขาถีบยันเก้าอี้ ลมพัดหวือจากด้านหลัง พุ่งไปบนผิวทะเลสาบ
"ฉันเลือกอยู่นาน รู้สึกว่าตัวนี้เหมือนเธอที่สุด" เธออุ้มไว้ในมือให้เซี่ยดู
เพื่อนสนิทตอนนี้ไม่สะดวกพูด เหอเหมียวจึงพูดแทนทั้งสองคน ปากไม่หยุดเลย
แนะนำแม่เหล็กติดตู้เย็นเสร็จแล้ว เธอก็หยิบพวงกุญแจตุ๊กตานุ่มรูปผลไม้เสียบไม้หวานออกมาจากกระเป๋า วางไว้ข้างมือเธอแล้วถูไปมา "อันนี้ก็ให้เธอ พอเธอหายดีแล้วเราจะไปกินจริง ๆ"
"วันก่อนเราสอบ พ่อแม่ฉันวิ่งไปเที่ยวพระราชวังต้องห้ามมาพักใหญ่ ร้านกาแฟในเมืองจิงน่ากลัวมาก ทำอะไรใหม่ ๆ ไม่ได้ก็ต้องพยายามทำ เอากาแฟใส่ทังฮูลู่ กาแฟใส่ถั่วเหลืองหมัก สั่งสองแก้วแถมแป้งทอดกรอบ"