ข้ออ้างของซูเสี่ยวเจวียนคือ "ลูกสาวเคยพูดถึง"
แต่เมื่อพูดมาถึงขนาดนี้ เจตนาที่ซ่อนอยู่ก็ชัดเจนแล้ว—
เธอเคยสืบเขา
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หรือลึกแค่ไหน แต่ขอบเขตมากพอที่จะครอบคลุมฐานะครอบครัวและอดีตของเขา
ทุกอย่างที่เขาพยายามปกปิดไว้ ก่อนวันนี้ยังมีซูเซี่ยที่รักเขาช่วยปิดบัง ซูเสี่ยวเจวียนจึงเมินเฉยได้
หลังจากวันนี้ เขาก็กลับเป็นมดปลวกที่ไร้ค่าตัวหนึ่ง ความพังทลายและความน่าอายทั้งหมด ไร้ที่ซ่อนภายใต้สายตาจ้องเขม็งของผู้หญิงคนนั้น
เขาไม่มีทางอื่นนอกจากต้องสารภาพ
"พอเปิดฤดูใบไม้ผลิเธอจะเข้ารับการผ่าตัดฝังประสาทหูเทียม พักฟื้นถึงปีหน้า น่าจะเหมือนเด็กปกติได้"
"หลังจากฉันมาที่เมืองจิง น้องสาวก็เรียนต่อกับแม่ที่เจียงเฉิง วันหยุดฉันจะกลับไปเยี่ยมบ่อยๆ แต่เรื่องครอบครัวจะไม่กระทบชีวิตฉัน"
คำตอบนี้อยู่ในความคาดหมายของซูเสี่ยวเจวียนโดยสิ้นเชิง
เธอไม่ลดแขนที่กอดลง มองกรามที่เกร็งแข็งของชายหนุ่มอย่างนิ่งเฉย นานทีเดียวจึงเอ่ย "ตอนที่เซี่ยเซี่ยมาขอให้ฉันช่วยเธอครั้งแรก รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงตกลง?"
"ฉันก็เคยจน อายุสิบเจ็ดสิบแปด ฟ้าใหญ่แผ่นดินกว้างไม่มีใครให้พึ่ง แต่ต้องเลี้ยงปากท้องไม่ใช่แค่ตัวเอง ชีวิตแบบนั้นฉันรู้ดีว่ามันเป็นยังไง"