การสอบใหญ่ครั้งแรกของปีมัธยมปลายปีที่สองจบลงด้วยเรียงความภาษาอังกฤษปลอบใจเพื่อนป่วยอย่างเดวิดของหลี่หัว
ซูเซี่ยกดจุดสุดท้ายเสร็จพอดีกับเสียงกริ่งส่งข้อสอบ เธอหายใจลึกแล้ววางปากกา ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
ตื่นเต้นนิดหน่อย แต่หลักๆ คือตื่นเต้นมากกว่า
ตัวช่วยที่สวี่จี้ชิงให้มาเธอไม่กล้าใช้ ทั้งขัดกับหลักการของเธอ และการลอกข้อสอบมันติดเป็นนิสัยเกินไป
ด้วยการควบคุมตัวเองที่แย่สุดๆ ของเธอ พอลอกปุ๊บก็คงลืมตัวไปเลย ถ้าเผลอสอบติดห้องทดลองเข้าไปจริงๆ คงแย่
หลังสอบเสร็จ ห้องแข่งขันมีธุระ สวี่จี้ชิงเลยไปก่อน
ซูเซี่ยเดินกลับห้องคนเดียว เหอเหมียวที่นั่งข้างหน้ากลับมาถึงแล้ว กำลังกอดคอกันเฉลยข้อสอบกับผู้หญิงที่นั่งข้างหน้าอย่างเมามัน
พอเห็นเธอเดินเข้ามา เหอเหมียวรีบหันมา สังเกตสีหน้าอย่างละเอียด "เป็นยังไงบ้าง เป็นยังไงบ้าง"
"ก็ได้อยู่" ซูเซี่ยใจเต้นตุ๊กๆ แต่ปากยังถ่อมตัว "รอบหน้าไม่ต้องนั่งฟังคนอื่นกรนระหว่างทำข้อสอบแล้วล่ะ"
"ฉันบอกแล้วไง!"
เหอเหมียวดีใจแทนเพื่อนจนหน้าบาน "คอร์สเรียนพิเศษที่แนะนำให้มีประโยชน์ใช่ไหมล่ะ! อาจารย์เซี่ยเดาข้อสอบเก่งมาก ตอนมอสี่ฉันลงเรียนคลาสเล็กหนึ่งต่อสามของเขา ทำแบบฝึกหัดสำคัญสิบชุดที่เขาให้มา ข้อใหญ่ห้าข้อแทบจะตรงหมด"
ซูเซี่ยที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ยกน้ำดื่มอย่างสง่างาม กลั้นความตะลึงในใจ "...อาจารย์สวี่แม่นกว่า"
"อาจารย์สวี่คนไหน ครูใหม่เหรอ" เหอเหมียวถามออกไปอย่างไม่คิด
ซูเซี่ยอื้มๆ ไปสองเสียง ไม่พูดอะไรเพิ่ม
สวี่คนไหน
สวี่ของสวี่จี้ชิง
ชาติที่แล้วซูเสี่ยวเจวียนก็เคยจ้างครูมาสอนและลงคอร์สให้ แต่ซูเซี่ยเอาแต่ควักเงินไม่ยอมเรียน เลยไม่รู้แนวคิดเรื่องการเดาข้อสอบเลยแม้แต่น้อย