ซูเซี่ยพยักหน้าโดยสัญชาตญาณแล้วก็ส่ายหน้า
“ฉันจะมีความคิดอะไรได้ล่ะ ต้องดูที่ตัวเธอเองสิ”
ใบหูขาวสะอาดของเธอแดงเล็กน้อย ยกนิ้วชี้ขึ้นสาบานอย่างจริงจัง “เธออย่าเข้าใจผิดนะ ถึงที่นั่งของเธออาจจะอยู่ข้างๆ ฉัน แต่ฉันไม่ได้คิดจะลอกข้อสอบเธอสักหน่อย”
“ฉันแค่คิดว่า เธอเป็นนักเรียนสายแข่งขัน แต่ตึกอำนวยการไม่ได้ติดผลสอบไว้แถวนี้ ถึงเธอจะสอบได้ดีแค่ไหน ครูกับเพื่อนๆ ก็ไม่รู้ เสียดายจริงๆ”
“ถ้าผลสอบดี ครูกับเพื่อนๆ ก็จะมองเธอต่าง เรื่องซุบซิบก่อนหน้านี้ก็จะไม่มีใครสนใจ ต่อให้มีคนแบบหลี่รุ่ยมาหาเรื่องอีก ทุกคนก็จะพูดแทนเธอ ครูพละเห็นว่าเธอสอบได้ดีกว่าเขา ก็ต้องเข้าข้างเธอแน่ๆ”
สวี่จี้ชิงมองเธอ “แล้วเธอล่ะ?”
ถ้าผลสอบดีล่ะก็
เธอจะเข้าข้างเขา พูดแทนเขาเหมือนกันไหม?
จุดสำคัญของเขามันแปลกประหลาดอยู่เสมอ
ซูเซี่ยงงไปครู่หนึ่ง กว่าจะเข้าใจความหมายของเขา “ฉันอยู่ฝั่งเธออยู่แล้วนี่นา”
เธอกลัวว่าจะปลุกเพื่อนๆ ที่นอนหลับอยู่ข้างๆ จึงพูดเสียงเบา ร่างกายเผลอขยับเข้าไปใกล้สวี่จี้ชิงอีกนิด เส้นผมที่นุ่มสลวยปลิวลงมา แตะที่แขนของหนุ่มน้อย
กลิ่นหอมหวานจางๆ
อบอุ่น ดูราวกับยังมีความอบอุ่นจากเรือนร่างของหญิงสาวติดอยู่
แม้จะมีเสื้อชุดนักเรียนคั่นอยู่ชั้นหนึ่ง สวี่จี้ชิงก็ยังแข็งทื่อไปครึ่งตัว
คันมาก
เหมือนถูกเล็บแมวข่วน ไม่ได้ออกแรง แต่ความคันแผ่จากหัวไหล่ขึ้นไปถึงลำคอ เขาเสียงแหบเล็กน้อย “เธอแน่ใจเหรอว่าฉันจะสอบได้ดีกว่าเขา?”