ช่วงพักเที่ยง ทางเดินในโรงเรียนไม่มีใครเลย
พวกผู้ชายหนีกันเร็วว่องดุจลิง ฝ่าเท้ารองเท้าบาสเกตบอลดังเอี๊ยดอ๊าดสองครั้งบนพื้นกระเบื้อง ชั่วพริบตาก็หายลับไปที่บันได
ที่นั่งข้างหลังเธอไม่มีใคร ซูเซี่ยวางถุงไอศกรีมใหญ่ลงชั่วคราว เลียนแบบวิธีเก็บความร้อนด้วยผ้าห่มของพ่อค้าแม่ค้าในแหล่งท่องเที่ยว หยิบเสื้อแจ็คเก็ตนักเรียนออกจากลิ้นชักโต๊ะมาห่ออย่างคร่าวๆ
จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอ ข้อความแรกในแถบแจ้งเตือนคือข้อความที่ยังไม่ได้อ่านจากสวี่จี้ชิง
ดูเวลาแล้ว น่าจะเป็นตอนที่ครูติงเพิ่งเลิกสอนพอดี:
[พัฒนาขึ้นมาก เยี่ยมมาก]
ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้จะถามจากไหนดี [นายเห็นผลสอบฉันได้ยังไง เห็นที่ไหน]
สวี่จี้ชิงตอบสั้นๆ [ในกลุ่มผู้ปกครอง]
ซูเซี่ยถามต่อ [นายก็อยู่ในกลุ่มด้วยเหรอ]
เพิ่งส่งออกไป เธอก็รีบกดยกเลิกการส่งทันที
สวี่จี้ชิงไม่เคยเล่ารายละเอียดให้เธอฟัง แต่พ่อของเขาเพิ่งหนีไปพร้อมเงิน ทิ้งให้หลินเยว่เจินผู้อ่อนแอไร้ทางสู้ ซึ่งดูไม่ใช่มารดาที่จะรับมืออะไรได้เลย ใครเล่าจะเป็นผู้ปกครองของสวี่จี้ชิงได้...
ก็เหลือแค่ตัวเขาเองเท่านั้น
ซูเซี่ยส่งสติกเกอร์รูปแมวน้อยกอดกัน เตรียมเปลี่ยนหัวข้อ แต่สวี่จี้ชิงกลับตอบ
[ฉันอยู่ในกลุ่มสะดวกดี]
เธอตอบกลับไปว่า "อ้อ" พยายามไม่ให้เสียงดูเหมือนงอแง [นายซื้อมาทำไมเยอะขนาดนั้น]
[จางเยว่เพิ่งเอามาให้ ฉันตกใจเลย]
สวี่จี้ชิงตอบ [ไม่เยอะ]
[116 ยากกว่าสองร้อยเต็ม]
เขารู้ได้ยังไงว่าเธอจะพูดถึงสวี่เจียวเจียว
ซูเซี่ยเอามือเท้าคางยิ้ม [เยอะขนาดนี้จะละลายหมด เปลืองของเปล่าๆ]