เย็นวันนั้น ซูเสี่ยวเจวียนไปรับซูเซี่ยที่หน้าโรงเรียนด้วยตัวเองเพื่อกลับบ้าน
คาบเรียนภาคค่ำของมัธยมปลายปีสามเลิกเรียนตอนสี่ทุ่ม โชคดีที่ร้านหม้อไฟในเจียงเฉิงมีมากมาย ร้านใหญ่ที่ขายดีถึงแม้จะไม่เปิดตลอดคืนก็เปิดถึงตีสองตีสาม แม่ลูกไม่พลาดที่จะไปกินมื้อดึกด้วยกัน
ซูเสี่ยวเจวียนเป็นคนหัวไว ไม่ยึดติดกับหลักการตายตัว
การที่เด็กม.ปลายปีสามจะนอนหลับให้เพียงพอนั้นสำคัญ แต่เป็นวันที่ดีที่ต้องฉลองแบบนี้ ถ้าปล่อยผ่านไปอย่างเบาๆ ขวัญกำลังใจของลูกสาวเธอก็จะเบาๆ ตามไปด้วย
โอกาสนอนมีเสมอ ไม่ต้องเสียดายวันนี้
ลูกสาวที่ขยันขนาดนี้ ถ้าเธอไม่ให้รางวัลแล้วจะให้ใคร?
ห้องส่วนตัวจองไว้ตั้งแต่เที่ยงแล้ว ในหม้อน้ำแดงเดือดพล่านมีเลือดเป็ดหอมกรุ่นลอยมา เนื้อสัตว์และเห็ดที่เด็กสาวชอบวางเต็มโต๊ะ พอซูเซี่ยเพิ่งนั่งลง ก็มีถ้วยน้ำแข็งไสนมราดหน้าเป็นยอดเขาสูงวางมาข้างหน้าเธอ——
เครื่องโรยหน้าเต็มพิกัด สตรอเบอร์รีหั่นเต๋ากองเป็นภูเขาสูง
ตั้งแต่ซูเซี่ยอดอาหารลดความอ้วนจนร่างกายที่แข็งแรงกลับปวดท้องประจำเดือน ทุกครั้งที่ออกมากินข้าวด้วยกัน ซูเสี่ยวเจวียนก็จะกินเครื่องดื่มอุณหภูมิห้องไปด้วย นี่ถือเป็นการอภัยโทษครั้งใหญ่
ที่เธอไม่คาดคิด คือชนแก้วกันหลายรอบ น้ำแข็งไสฝั่งซูเซี่ยลงไปแค่ไม่กี่คำ
“วันนี้ไม่ว่าเธอ”
ซูเสี่ยวเจวียนตักกระดิ่งหมูกรอบให้เธอสองชิ้น “ตอนที่ไม่ให้แตะเครื่องดื่มเย็นๆ เธอก็แอบซื้อชานมกับลุงเธอกินทุกวัน พอถึงตอนนี้ดันทำตัวมีมาด”