แม่ของเหอเหมียวโทรมาถามว่าเมื่อไหร่จะกลับบ้าน
ซูเซี่ยสะกิดแขนเธอ พิมพ์ข้อความในมือถือไปด้วย แล้วยื่นให้ดู ตาโตดูน่าสงสาร
[ท่านอ๋องอย่าเพิ่งไปเลย มาพักที่บ้านฉันสิๆ]
[แค่คืนเดียว เราคุยกัน กินของกินเล่น ดูหนัง กี่โมงนอนก็ได้ พรุ่งนี้แม่ฉันกลับ ที่นอน ผ้าเช็ดตัว ผ้าห่ม อุปกรณ์อาบน้ำ ใช้ของฉันได้หมด กินข้าวเช้าเสร็จให้ลุงขับรถไปส่ง]
เหอเหมียวใจอยากไปมาก ลอบทำสัญลักษณ์โอเค แล้วก็ออดอ้อนฝ่ายนั้นอยู่นาน
แม่เหอเหมียวลำบากใจ “อย่าไปสร้างความลำบากให้คนอื่นล่ะรู้ไหม”
ซูเซี่ยพนมมือไหว้ พูดโดยไม่ส่งเสียง “ไม่ลำบาก ไม่ลำบาก”
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะสั่งอะไร เหอเหมียวก็รับคำไปหมด
กว่าจะวางสายได้ ก็ใช้เวลานาน สองคนจับมือกันแกว่งไปมา กระโดดโลดเต้น ดีใจเหมือนถูกรางวัลใหญ่
วงเมาท์เมื่อกี้ยังไม่จบ
ซูเซี่ยไม่ได้เรียกแม่ครัวมาทำอาหาร สองคนกินพิซซ่าส่งเดชง่ายๆ แล้วก็ผลัดกันอาบน้ำ ใส่ชุดนอนลายเครยอนชินจังตัวเดียวกัน ไปนอนแผ่บนเตียงเจ้าหญิงกว้างๆ ของซูเซี่ย สยายผมที่ยังไม่แห้งสนิท
อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นแชมพูและสบู่เหลวแบบเดียวกัน รวมถึงเสียงอุทานและเสียงหัวเราะที่ดังไม่หยุดของสองคน
ค่ำคืนที่ไร้กังวลแบบนี้ มีเพื่อนแท้อยู่ด้วย จะมีสักกี่ครั้งในชีวิต
ซูเซี่ยชาติก่อนไม่เคยมีเพื่อนแท้แบบนี้ เธอจึงทะนุถนอมช่วงเวลานี้สุดหัวใจ