[ฉันรู้ว่าภาระการเรียนม.ปลายหนัก ปีนี้งานศิลป์จัดอาทิตย์ถัดจากสอบเก็บคะแนน ตอนนั้นผลสอบก็ออกแล้ว ความกดดันก็น้อยลง เธอกับเหอเหมียวซ้อมกันตามสบายวันหยุดสุดสัปดาห์ ขึ้นเวทีอย่างมั่นใจได้เลย ไม่มีปัญหาหรอก]
[ปีสุดท้ายแล้ว เก็บความทรงจำดีๆ ในโรงเรียนกับเพื่อนรักไว้เยอะๆ ครูติงฉันจะไปคุยให้เอง]
ตอนนี้เหล่าครูสอนดนตรีที่โรงเรียนมัธยมสายหนึ่งเอ่ยถึงเหอเหมียว ไม่ใช่เด็กฝึกเคาะสามเหลี่ยมข้างประตูอีกต่อไป แต่กลายเป็นเด็กฝึกเปียโนให้วงจังหวัดไปแล้ว
คุณครูเหอตัวจริงไม่อยู่ ซูเซี่ยก็แอบปลื้มใจคนเดียวอยู่พักหนึ่ง
เธอแคปหน้าจอ ส่งต่อไปให้เหอเหมียวทันที [ไอ้หมอ ร่วมทัพไหม?]
เหอเหมียวเป็นพวกขยันตัวจริง
พอปิดเทอมยิ่งยุ่งกว่าปกติเสียอีก ซัมเมอร์สุดท้ายก่อนขึ้นม.ปลาย คอร์สเร่งความเร็วเสริมทุกวิชาเต็มตาราง เห็นหัวไม่เห็นหาง มีเพียงตอนซ้อมเล็กๆ ของวงจังหวัดที่บางครั้งจะได้เจอกัน กินข้าวด้วยกันสักมื้อ
คิดว่าส่งข้อความไปรอบนี้คงต้องรออีกนานกว่าจะได้คำตอบ ที่ไหนได้อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที
[ไปสิ ทำไมจะไม่ไป]
[แหงจังเลยพูดแล้วก็เศร้า ปีสุดท้ายจริงๆ ด้วยสิ เมื่อก่อนด่าโรงเรียนมัธยมสายหนึ่งทุกวัน ตอนนี้กลับรู้สึกคิดถึงมันแปลกๆ]
เหอเหมียวส่งสติกเกอร์หมาน้อยทำความเคารพมา [พร้อมออกศึกพร้อมองค์หญิง]
ซูเซี่ยส่งกลับเป็นแมวน้อยขอกลับ [เสียดายที่กษัตริย์ของเธอเรียนจนหัวหมุน ตอนนี้ไม่สามารถออกศึกได้]
[พรุ่งนี้ว่างไหม?]
เหอเหมียว: [ซ้อมเหรอ?]
ซูเซี่ย: [...ออกมาหายใจคลุ้งๆ หน่อยเถอะ เหมียวเหมียวของฉัน]