"ฉันไม่ใช่ครูจากทีมรับสมัครมหาวิทยาลัยชั้นนำ และก็ไม่ใช่กรรมการตัดสินการแข่งขัน"
น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่ง แต่ทุกคำแทงใจ "ถึงเธอจะสอบได้คะแนนดีแค่ไหน ในสายตาฉันก็ไร้ความสามารถ"
นกกางเขนบนกิ่งไม้ส่งเสียงร้องเจี๊ยวจ๊าวอย่างสดใส
สวี่จี้ชิงยืนอยู่กับที่ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง ราวกับกำลังกลืนมีด
ทุกคำพูดของผู้หญิงคนนั้น เขาไม่อาจโต้แย้งได้เลย
เพราะนี่คือความจริง
คำพูดแบบเดียวกันนี้ เขาพูดกับตัวเองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ความสิ้นหวังแบบนั้นมันชินชาไปนานแล้ว
แต่เมื่อออกจากปากซูเสี่ยวเจวียน มันกลับเหมือนมีดทื่อที่ถูกลับให้คมขึ้นใหม่ เจ็บปวดยิ่งกว่าที่สวี่เหวินเหยาทำกับเขานับหมื่นเท่า แทงทะลุหัวใจของเขาให้เลือดโทรม
ในสายลมหนาว ริมฝีปากบางของเด็กหนุ่มเม้มจนซีดขาว
อารมณ์ของซูเสี่ยวเจวียนสงบลงเล็กน้อย เธอสูดหายใจเข้าลึก "ฉันไม่ใช่คนโง่ เธอสองคนเริ่มต้นกันเมื่อไหร่ ฉันก็พอเดาได้บ้าง"
"ช่วงที่พ่อเธอเพิ่งออกจากคุก เซี่ยเซี่ยเป็นห่วงว่าพวกเธอจะถูกตามเจอ เธออ้อนวอนฉันสารพัด ขอให้ฉันฝากเพื่อนช่วยหาที่ขายของในตลาดกลางคืนหนานเฉิงให้พวกเธอ"