"ถึงนักเรียนสายกีฬาจะกวาดสามอันดับแรกไปได้ ก็ยังมีอันดับสี่ถึงแปดอีก ถ้าเข้ารอบชิงชนะเลิศก็มีคะแนนสะสม"
ซูเซี่ยประคองคาง ลักยิ้มเล็ก ๆ สะกดสายตา "ไม่ต้องไปเทียบกับคนเก่งที่สุด แค่ทำคะแนนให้ห้องได้ ก็เท่มากแล้ว"
เหอเหมียวเงียบไปหลายวินาที มองฟ้าอย่างไม่มีความหมาย "ตอนพักเบรกนายไปพูดกับพวกเขาแบบนี้เหรอ?"
ซูเซี่ยพยักหน้า
เหอเหมียว: "......"
เธอเข้าใจหมดแล้ว
ที่แท้ยานำเสนอนี่เอง
ถ้าเธอเป็นผู้ชาย ถูกซูเซี่ยมองแบบนั้นแล้วออดอ้อน จะไม่สมัครได้ยังไง จะกล้าปฏิเสธสักคำได้ยังไง คลานก็ต้องคลานไปถึงเส้นชัย ร้องไห้ก็ต้องชนะให้ได้
แล้วที่ว่าไม่มีใครสมัครนี่มันเรื่องอะไรกัน คิดสักนิดก็ลงไปด้วยกันแล้ว ไม่เห็นจะยากขนาดนั้น
"กัดฟันไม่ไหวแล้วล่ะ"
ซูเซี่ยวพูดเบา ๆ "ได้ยินว่าปีนี้ผู้อำนวยการหลงใหลมาราธอน เพิ่มรายการวิ่งระยะไกลพิเศษหลายอย่าง พอพวกเขาเห็นก็วิ่งหนีกันหมด"
เหอเหมียวเป็นคนที่กีฬาไม่เอาไหนโดยสิ้นเชิง ยังไม่ได้ดูประกาศงานกีฬาสีเลย ไม่มีความคิดแม้แต่น้อย
"พิเศษแค่ไหน ยาวกว่าหนึ่งกิโลไหม?"
"ยาวกว่ามาก"
ซูเซี่ยถอนหายใจ "ผู้หญิง 1500 เมตร ผู้ชาย 3000 และ 5000 เมตร"
เหอเหมียวเบิกตากว้าง "......บ้าไปแล้ว"
"ใช่ไหมล่ะ"
ซูเซี่ยห่อเหี่ยว "ครูติงบอกว่าให้พยายามอย่าให้มีรายการว่าง สัปดาห์หน้าฉันจะดูอีกทีแล้วค่อยบอกเธอ"
สนามกรีฑาของโรงเรียนมัธยมสายหนึ่งเป็นลู่วิ่งมาตรฐาน 400 เมตร ถ้าจะวิ่งห้ากิโลเมตร ก็คือ 12 รอบครึ่ง
ไม่ต้องพูดถึงเวลาที่ต้องใช้ แค่วิ่งวนแบบนี้ไปเรื่อย ๆ นักกีฬาแอบหนีกลางคันก็ไม่มีใครรู้ ผู้ชมดูไปสองตาเบื่อแล้ว