ร้านอาหารประจำชุมชนในย่านที่พักอาศัย
อาหารถูกจัดมาเต็มโต๊ะ ซี่โครงหมูอบแดงและปลานึ่งยังคงมีไอน้ำร้อนลอยขึ้น กุ้งทอดสีทองกรุบกรอบ ผักสดสีเขียวขจี แต่บรรยากาศรอบโต๊ะกลับตึงเครียดราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนสุด
สวี่เหวินเหยาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเทาสะอาด ผมถูกหวีเรียบร้อย เขาคีบเนื้อปลาที่ก้างออกแล้วใส่ลงในชามของสวี่เจียวเจียว "เจียวเจียวของเรา ชอบกินปลามาตั้งแต่เด็ก"
"พ่อแกะก้างให้สะอาดแล้ว กินได้เลย ไม่ติดคอแน่นอน"
หลายเดือนที่ใช้ชีวิตอย่างปกติ ทำให้ใบหน้าที่ผ่ายผอมกลับมีเนื้อมีหนังขึ้นบ้าง หมดความเหนื่อยล้าที่หมองหม่นลง รอยยิ้มของเขาทำให้ดูเหมือนมีเค้าลักษณ์ในวัยหนุ่มปรากฏขึ้น
วันนี้มื้อเย็นช้ากว่าปกติเกือบหนึ่งชั่วโมง สวี่เจียวเจียวหิวมากจริง ๆ
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก้มหน้ามองชามข้าว เมื่อเห็นว่าพี่ชายไม่ได้ห้ามอะไร เธอก็คลุกข้าวกินอย่างเงียบ ๆ
สวี่เหวินเหยาได้รับการสนับสนุนเล็กน้อย ยิ้มบาง ๆ แล้วคีบเนื้ออีกชิ้นส่งให้ "ลูกชายก็กินด้วย"
สวี่จี้ชิงมีสีหน้าเย็นชา ไม่รับ และไม่พูดอะไร
หลินเยว่เจินกำตะเกียบแน่น คีบซี่โครงชิ้นใหญ่ที่สุดใส่ชามของสวี่จี้ชิง "อาชิง พ่อเขาห่วงว่าเธอแข่งเหนื่อย..."
"ไม่ต้อง ผมจัดการเองได้" เสียงของสวี่จี้ชิงเรียบเฉย
ก่อนที่ตะเกียบของแม่จะวางลง เขาใช้ตะเกียบกลางปัดป้องทันที ไร้ซึ่งความเกรงใจ
หลินเยว่เจินมือสั่น ซี่โครงเกือบหล่นลงโต๊ะ เธอชะงักไปเล็กน้อยด้วยความเขินอาย แล้ววางกลับลงในจานของตัวเองอย่างเงียบ ๆ