ซูเซี่ยผิวบาง อารมณ์นิดหน่อยก็แดงง่าย หูและแก้มแดงเป็นแถบๆ
เพื่อให้กำลังใจตัวเอง เธอกำหมัดแน่น เล็บแทบจิกเข้าไปในฝ่ามือ "ฉันถ่ายวิดีโอไว้แล้ว นายกินข้าวไม่จ่ายเงิน แถมยังก่อเรื่องอีก! รีบโอนเงินมา ไม่งั้นฉันโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ นายหนีไม่รอดหรอก!"
ชายคนนั้นจะยอมให้เด็กสาวคนนี้มาสั่งสอนได้อย่างไร
เขายกมือผลักเธอแรงๆ คำหยาบยังค้างอยู่ในปาก ก็ต้องหดมือกลับ
ซูเซี่ยอายุเท่านี้ยังมีแก้มยุ้ยๆ ตัวกลมๆ ไม่ถือว่าเป็นสาวสวยอะไร แต่สำหรับพวกอันธพาลอย่างเขาแล้ว หน้าตาดีแค่ไหนก็สู้เงินจริงเงินทองไม่ได้
กระโปรงขาวรองเท้าหนังยังดูไม่ออก
แต่กำไลข้อมือที่แกว่งไกวอยู่ตรงนั้น ถึงในแสงไฟกลางคืนที่มืดหม่นก็ยังส่องประกายวับวาว ใครๆ ก็รู้ว่าแพง
วันนี้เขาช่างโชคร้ายจริงๆ
ไอ้หนุ่มนั่นแค่ใส่ชุดนักเรียนปลอมกับหน้าก็หล่อ ขนาดมีสาวรวยเดินผ่านมายอมออกหน้าแทน?"เซี่ยเซี่ย ต้องการให้ลุงไปไหม!"
เสียงฝั่งนี้ดังขึ้นเรื่อยๆ ซูลี่จวินตะโกนมาแต่ไกล แต่ก็ไม่มีที่จอดรถ ทำได้แค่ลดกระจกลง แล้วบีบแตรสองครั้งตรงนั้น
ซูเซี่ยโบกมือไปทางนั้น
เขามีแขนเต็มไปด้วยรอยสักและสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ดูน่าเกรงขาม ยิ่งกับโลโก้เบนท์ลีย์ที่หน้ารถ ก็ยิ่งชัดเจนว่าสาวคนนี้ไม่ใช่คนที่จะมายุ่งด้วยได้ง่ายๆ
ยิ่งเป็นเจ้าถิ่น ยิ่งรู้ว่าคนนอกยังมีคนนอก ฟ้าเหนือยังมีฟ้า
ชายหัวโล้นถุยน้ำลาย สีหน้าเขียวช้ำหยิบโทรศัพท์ออกมา นิ้วกดบนหน้าจอเสียงดังเป๊าะแป๊ะ "วันนี้ช่างโชคร้ายจริงๆ..."