วิทยาลัยดนตรีอยู่ไม่ไกลจากวิทยาเขตเก่าของมหาวิทยาลัยเจียง ตามถนนมีตลาดกลางคืนที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง
ตอนหกโมงเย็น ไฟของแต่ละร้านก็ถูกเปิดขึ้นแล้ว ผู้คนพลุกพล่านไม่ขาดสาย คึกคักเหมือนในความทรงจำของเธอ
ถนนเดินรถทางเดียวรถขับช้าพอจะมองเห็น ใกล้จะถึงสุดตลาดแล้ว ด้านหน้ามีคนมุงอยู่กลุ่มหนึ่ง
ซูเซี่ยเปิดช่องกระจกรถเล็กน้อย
สายลมยามเย็นอุ่น ๆ พัดเอาความหอมของอาหารและเสียงพูดคุยของผู้คนเข้ามาในรถ
"...กล้องจ่อหน้านี่เกินไปหน่อยนะ ตอนแรกก็พูดกันดี ๆ แล้วว่าไม่ให้ถ่าย จะมาทำแบบนี้กับเด็กมันก็เกินไป"
"ฉันว่าเขาทำเป็นเล่นไป หมอนี่มันแกล้งทำเป็นเด็กฐานะลำบากน่ะ ยิ่งน่าสงสารก็ยิ่งมีสาว ๆ มาสงสาร ถ้าลงเน็ตแล้วดังขึ้นมาคงรวยไม่รู้จบ"
"กลัวเพื่อนจำได้ว่าเอาของมาขายหน้าร้านจะน่าอายหรือเปล่า เห็นใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 อยู่ ไอ้โรงเรียนดังระดับจังหวัดนั้นยากจะเข้าเหลือเกิน ปีนั้นลูกชายฉันเสียเงินเรียนพิเศษไปหลายหมื่นยังสอบไม่ติด..."
คำว่า "โรงเรียนมัธยมสายหนึ่ง 1" เข้าหู
ซูเซี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง
ซูลี่จวินก็ได้ยินเหมือนกัน แต่เขาสนใจชื่อบล็อกเกอร์ที่ผ่านไปมามากกว่า ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา
เขาหันไปมองข้างหลัง "ตอนน้องชายทำงานร้านอาหารมาก่อน จะมีเจ้าของร้านหน้าตาดีหลายคนแกล้งทำเป็นสร้างกระแส ไม่ใช่นักเรียนจริง ๆ หรอก"
"จะซื้อชุดนักเรียนที่ไหนก็ได้ แล้วพ่อแม่นักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 คนไหนจะยอมให้ลูกมาทำงานหนักแบบนี้"