"เมืองใหญ่อยู่ยากนะ"
เธออุ้มสวี่เจียวเจียวลุกขึ้น ผมปลิวรกเล็กน้อย "ตลาดกลางคืนการ์ดไม่ค่อยดี เรามาใหม่ถ้าเจอคนที่ไม่ควรยุ่งก็อดทนไว้ อย่าทำอะไรหุนหันพลันแล่น"
สวี่จี้ชิงถีบขาตั้งจักรยาน พยักหน้าตอบรับเรียบๆ
ชีวิตคนจนก็เป็นแบบนี้
ความสนใจของผู้ใหญ่ในบ้านมีจำกัด การหาเลี้ยงปากท้องก็ยากอยู่แล้ว เมื่อลูกหลายคน ก็ย่อมให้ความสนใจกับคนที่อ่อนแอกว่าเป็นพิเศษ ไม่ได้เกี่ยวกับความรักใคร่หรือไม่รักใคร่
สวี่จี้ชิงตอนเด็กๆ ไม่ได้สุขสบายนัก พอสวี่เจียวเจียวเกิดมา เขาก็ยกของดีๆ ในชามให้น้องสาวหมดสิ้น
แต่บางคนก็เป็นแบบนี้ ถึงจะเป็นแค่เส้นหมี่น้ำเปล่า ก็เลี้ยงให้ร่างกายแข็งแรงไม่เคยป่วย
ไหล่ของหนุ่มน้อยอายุสิบเจ็ดกว้าง แม้จะผอมไปบ้าง แต่ก็เป็นที่พึ่งของแม่และลูกสาวสองคน
เขาดูเหมือนข้ามช่วงวัยรุ่นไปเลย
เพื่อนวัยเดียวกันกำลังวุ่นวายกับการเป็นกบฏ แต่สวี่จี้ชิงกลับเงียบขรึมลง
หลินเยว่เจินก็จำไม่ได้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ไม่เห็นเขายิ้มอีกเลย
ชุดนักเรียนสีขาวสะอาดตอนเที่ยงที่ไปโรงเรียน ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำมันกระเด็น โชคดีที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขายังช่วยประคองไว้ ไม่ให้ดูซอมซ่อจนเกินไป
หลินเยว่เจินมองหลายครั้ง ยิ่งรู้สึกผิด "ถอดเสื้อนอกกลับบ้าน เดี๋ยวแม่ซักให้ ต่อไปออกแผงขายของแม่มาคนเดียวก็พอ เธอกับเจียวเจียวอยู่บ้านตั้งใจทำการบ้าน แม่ลดน้ำดื่มลงหน่อย ก็ไม่ต้องวิ่งไปไกลๆ เพื่อหาห้องน้ำแล้ว"
"วันแรกที่ออกแผงก็แค่มาดูสถานการณ์ กลับเร็วก็ดี เราสองวันนี้ย้ายของกันเหนื่อย พักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ"
สวี่จี้ชิงรับคำ ปิดไฟใต้หลังคา "เธอกับสวี่เจียวเจียวนั่งรถเมล์กลับ ฉันขี่จักรยาน"
"เลี้ยวขวาที่สี่แยก ขึ้นสาย 23 นั่งหกป้าย"