ห่างเหินจากบ้านเกิดข้ามมหาสมุทร บอสตันอันกว้างใหญ่ไพศาล นอกเสียจากกลุ่มศิลปะของโรงเรียนแล้ว คนที่รู้จักเธอ คงมีเพียงสวี่จี้ชิงที่อยู่ตรงหน้าเพียงคนเดียว
ฟ้าดินแปลกหน้ากว้างใหญ่ไกลโพ้น อากาศช่างอิสระเสรีเช่นนี้
ไม่ว่าเธอจะอยากไปไหน ใช้เวลากับใครทำอะไร ดูเหมือนจะได้รับการส่งเสริมและตามใจจากฝนยามค่ำคืนที่ชุ่มฉ่ำนี้เสียหมด——
นานขนาดนี้ไม่ได้เจอกัน จะให้กล่าวได้ไม่กี่คำแล้วบอกราตรีสวัสดิ์ได้อย่างไรกัน
เหลียงจัวเฉียนบอกว่าเขาเพิ่งได้รับเงินลงทุนก้อนใหม่ จะมีเงินเท่าไหร่กัน เกินล้านนิดๆ หรือเปล่า
ต่อไป พวกเขาจะได้จูงมือกันกลับเมืองจีนอย่างเปิดเผย กอดกันจูบกันคบหากันได้หรือยังนะ?
สวี่จี้ชิงเดือนหน้าถึงจะวันเกิด เขาเป็นหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ แค่จูบกันก็จะมีช่วงพักฟื้นแล้วหรือไง เมื่อกี้ยังจูบกันอย่างดูดดื่มขนาดนั้นเลย……
เขายังชอบเธออยู่หรือเปล่านะ?
ฝนตกลงมาบนกระจกรถ สวี่จี้ชิงไม่พูดอะไรเลย ซูเซี่ยปล่อยความคิดวุ่นวายสารพัด
“……ถ้าตอนนี้เธอแฟลตเมตร่วมกับคนอื่น ก็อีกเรื่องหนึ่ง ฉันไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น”
น้ำเสียงของเธอฟังดูมีเหตุมีผลมาก แต่คางกลับหดเข้าไปในเสื้อโค้ทของเขา ท่าทางดื้อรั้นราวกับคิดจะไม่ยอมให้ใครไล่เธอไป “แต่ตอนนี้ฝนกำลังตก”
“ฉัน ฉันไม่ได้พกร่มมา”
ซูเซี่ยมองเขา “โรงแรมที่กลุ่มศิลปะจองไว้ช่างไกลเหลือเกิน ตั้งแต่ประตูอาคารต้องรูดบัตร ต้องเดินอ้อมกลางแจ้งอีกไกลถึงจะถึงแผนกต้อนรับ ฉันคงต้องวิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปแน่ๆ”
“พรุ่งนี้คนอื่นเขาไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์ชมนิทรรศการกัน แต่ฉันคนเดียวจะเป็นหวัด หนูช่างน่าสงสารจริงๆ เลย”